De waterlelie en de aardappel

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

Onlangs verscheen een herziene uitgave van ‘Echo
<http://www.vantilt.nl/detboek.aspx?Boek_ID=310> ’s echo’s’ van Paul

Claes. In dit boek behandelt hij “het intertekstuele spel met bestaande 

literatuur in haar verschillende gedaanten: citaat, allusie, travestie, 

adaptatie, parodie en pastiche”. Claes wijdt een heel hoofdstuk aan 

onderstaand gedicht van Van Eeden en Ben Cami’s parodie daarop.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

 

 

        De Waterlelie 

 

        Ik heb de witte water-lelie lief, 

        daar die zo blank is en zo stil haar kroon

        uitplooit in 't licht. 

 

        Rijzend uit donker-koele vijvergrond, 

        heeft zij het licht gevonden en ontsloot

        toen blij het gouden hart. 

 

        Nu rust zij peinzend op het watervlak

        en wenst niet meer…

 

 

        Frederik van Eeden (1860-1932)

        uit: Van de passielooze lelie (1901)

 

 

 

        Ode aan de aardappel

 

        De aardappel heb ik lief daar hij,

        Strevend naar volkomen rondheid,

        Altijd ànders rond is,

        En oogjes heeft

        Als van een blindgeboren diertje.

 

        Ik heb hem lief daar hij, zo lekker,

        Door de Groten wordt miskend;

        Daar zijn kruid zo lelijk

        En zijn bloem zo onaanzienlijk is,

 

        En vooral daar hij

         (Alsof hij wist dat hij in vrouwenhand

        Belandt)

        Bescheiden en beschaamd

        Zijn klootjes

        Verborgen houdt onder het zand.

 

 

        Ben Cami (1920-2004)

-----------
Project Laurens Jz. Coster