| Newsgroups |
gmane.politics.region.albania.shqiperia |
| Message-ID |
<[email protected]> |
E premte, Shkurt 11th, 2011 | Shkruar nga TemA
Sot jemi egjiptiane!
Nga Mero Baze
Regjimi i hekurt i Hosni Moubarak u shkermoq pas 18 ditesh protesta
popullore duke ndryshuar fatin e qytetareve egjiptiane, fatin e Egjiptit dhe
medyshjet e Perendimit. Permbysja erdhi ne nje vend ku opozita mungonte per
shkak te mungeses se demokracise, dhe ishte shperndare ne ndergjegjen e
qytetareve te atij vendi. Mubaraku iku jo si nje lider qe i ka bere dem botes,
por si nje lider qe u ka bere dem qytetareve te vet. Ai ishte nje lider i
deshiruar per Perendimin, pasi ishte nje interlokutor i shkelqyer per
problemin e Izrealit dhe nje dore e hekurt ndaj ringjalljes se frikshme te
fondamentalizmit islamik ne ate vend dhe rajon. Ai ishte lideri qe enderron
Perendimi te kete ne Lindjen e Mesme, por jo ne shtepine e tyre. Kjo ishte dhe
beteja me e madhe qe fituan qytetaret e Egjiptit.
Dilema e madhe e Perendimit per fatin e demokracise ne Egjipt, e mbajti
ate vend per gati 30 vjet nen nje diktature, bemat e se ciles kemi per t’i
mesuar ne ditet e lirise se tij, pasi deri me sot shume pak vete kane guxuar
te flasin per te. Dilema e madhe qe ka ngjallur ne Perendim rasti i
Egjiptit, ka te beje ne te vertete me nje dyshim te pabazuar nese demokracia eshte
vlere universale apo vetem vlere perendimore. Frika qe ekziston per
Egjiptin demokratik eshte se ai do te jete antiperendimor, ndersa siguria tek
Egjipti diktatorial ishte se ai ishte properendimor. Ky perkufizim, ne te
vertete eshte i genjeshtert. Egjipti diktatorial properendimor eshte nje njolle
ne ndergjegjen e Perendimit, dhe nje meskinitet mizor ne huqet e
demokracive. Frika se demokratizimi i Egjiptit do te forcoje forcat antiperendimore
eshte reale, por ajo nuk mund te thjeshtohet duke mbajtur nje vend nen
diktature per tu sherbyer demokracive. Qytetaret e Egjiptit e zgjidhen vete
kete dileme, duke i dhene shanse demokracise dhe duke i dhene garanci vlerave
te tyre perendimore. Per 18 dite ne shesh kane qene bashke myslimane
fanatike dhe pjesetare et pakices se krishtere te Egjiptit, shpesh here duke
pozuar nen slogane “Ne jemi nje”. Por kjo nuk do te thote qe nuk do te kete
tentativa te fitojne terren dhe forca antiperendimore. Kjo eshte nje beteje
qe duhet bere dhe me ta. Mesazhi i madh i egjiptianeve ne mbare boten sot
eshte se nje popull qe merr vendim te mposhte nje regjim nuk ndalet.
Regjimet nuk permbysen me leje dhe as me kushte. Ato thjesht permbysen. Zemerimi
popullor i tejkalon formulat diplomatike dhe retoriken e lodhshme te
stabilitetit qe shpesh per vende te botes se trete ka prioritet mbi demokracine,
ashtu siç tejkalon dhe mungesen e opozites. Ne jemi sot ne anen e atyre
qytetareve te Egjiptit qe zgjodhen rrugen me te veshtire, ate te demokracise,
per te provuar se ajo çfare eshte e mire per Perendimin mund te jete e mire
dhe per shtepine e tyre. Ndaj sot jemi te gjithe egjiptiane!
E premte, Shkurt 11th, 2011 | Shkruar nga TemA
Sot jemi egjiptianë!
Nga Mero Baze
Regjimi i hekurt i Hosni Moubarak u shkërmoq pas 18 ditësh protesta
popullore duke ndryshuar fatin e qytetarëve egjiptianë, fatin e Egjiptit dhe
mëdyshjet e Perëndimit. Përmbysja erdhi në një vend ku opozita mungonte për
shkak të mungesës së demokracisë, dhe ishte shpërndarë në ndërgjegjen e
qytetarëve të atij vendi. Mubaraku iku jo si një lider që i ka bërë dëm botës,
por si një lider që u ka bërë dëm qytetarëve të vet. Ai ishte një lider i
dëshiruar për Perëndimin, pasi ishte një interlokutor i shkëlqyer për
problemin e Izrealit dhe një dorë e hekurt ndaj ringjalljes së frikshme të
fondamentalizmit islamik në atë vend dhe rajon. Ai ishte lideri që ëndërron
Perëndimi të ketë në Lindjen e Mesme, por jo në shtëpinë e tyre. Kjo ishte dhe
beteja më e madhe që fituan qytetarët e Egjiptit.
Dilema e madhe e Perëndimit për fatin e demokracisë në Egjipt, e mbajti atë
vend për gati 30 vjet nën një diktaturë, bëmat e së cilës kemi për t’i
mësuar në ditët e lirisë së tij, pasi deri më sot shumë pak vetë kanë guxuar
të flasin për të. Dilema e madhe që ka ngjallur në Perëndim rasti i
Egjiptit, ka të bëjë në të vërtetë me një dyshim të pabazuar nëse demokracia është
vlerë universale apo vetëm vlerë perëndimore. Frika që ekziston për
Egjiptin demokratik është se ai do të jetë antiperëndimor, ndërsa siguria tek
Egjipti diktatorial ishte se ai ishte properëndimor. Ky përkufizim, në të
vërtetë është i gënjeshtërt. Egjipti diktatorial properëndimor është një njollë
në ndërgjegjen e Perëndimit, dhe një meskinitet mizor në huqet e
demokracive. Frika se demokratizimi i Egjiptit do të forcojë forcat antiperëndimore
është reale, por ajo nuk mund të thjeshtohet duke mbajtur një vend nën
diktaturë për tu shërbyer demokracive. Qytetarët e Egjiptit e zgjidhën vetë
këtë dilemë, duke i dhënë shanse demokracisë dhe duke i dhënë garanci vlerave
të tyre perëndimore. Për 18 ditë në shesh kanë qenë bashkë myslimanë
fanatikë dhe pjesëtarë ët pakicës së krishterë të Egjiptit, shpesh herë duke
pozuar nën slogane “Ne jemi një”. Por kjo nuk do të thotë që nuk do të ketë
tentativa të fitojnë terren dhe forca antiperëndimore. Kjo është një betejë
që duhet bërë dhe me ta. Mesazhi i madh i egjiptianëve në mbarë botën sot
është se një popull që merr vendim të mposhtë një regjim nuk ndalet. Regjimet
nuk përmbysen me leje dhe as me kushte. Ato thjesht përmbysen. Zemërimi
popullor i tejkalon formulat diplomatike dhe retorikën e lodhshme të
stabilitetit që shpesh për vende të botës së tretë ka prioritet mbi demokracinë,
ashtu siç tejkalon dhe mungesën e opozitës. Ne jemi sot në anën e atyre
qytetarëve të Egjiptit që zgjodhën rrugën më të vështirë, atë të demokracisë,
për të provuar se ajo çfarë është e mirë për Perëndimin mund të jetë e mirë
dhe për shtëpinë e tyre. Ndaj sot jemi të gjithë egjiptianë!