Në muzikalitetin e Kur`anit

*Në muzikalitetin e Kur`anit*

*Hamdi Nuhiju*

* *

Gati secila shkollë mistike, muzikën e definon si ushqim të shpirtit dhe
mënyrë për të arritur deri tek qëllimi i caktuar shpirtëror. Edhe pse,
pikëpamjet e këtilla, duken heretike, për shkollën e ortodoksisë islame,
ndjenja, shpirti, dhe brendia e njerëzve, e kanë vështirë të njohin, ose
edhe të pranojnë kufizime. Kjo gjë duket e pamundur, po jo e parealizueshme.

Është me rëndësi jetike për besimin e besimtarit, që forca, vullneti dhe
arti i shpirtit, ndjenjës dhe zemrës së besimtarit, të drejtohen në kahen e
duhur. Në mos mundshin që të kufizohen në ‘fitreh’, natyrën e pastër, së
paku të orientohen.

Rruga e orientimit të shpirtit drejtë qetësimit të mendjes dhe zemrës, nuk
është e njëjtë. Për dikë, më lehtë bëjmë miliona vallëzime mistike, sesa dy
meditime të vërteta rreth krijesave të Krijuesit. Gabimi që bëhet në
personifikimin e vallëzimit, me meditimin është i dukshëm tek shumica  e
poetëve mistik. Duket sikur vera është e përzier me dimrin, dhe vendi i
stinës së vjeshtës dhe pranverës është i zbehur. Megjithatë, nuk duhet
hedhur poshtë tërësisht një pasuri e këtillë kulturore dhe artistike. Do të
ndjekim, hapat e Ebu Hamid el Gazalit r.a. As nuk e arsyetojmë tërësisht
pikëpamjen, as nuk e hedhim tërësisht.

Robi i Krijuesit, gjen qetësi dhe rehati shpirtërore kur e ndjen veten afër
Zotit. Kjo gjë, bëhet përmes adhurimeve të gjitha pjesëve të trupit. Syri,
gjuha, hunda, veshi, këmbët, e duart, në mënyra të ndryshme adhurojnë
Krijuesin e botëve-Allahun.

Gërvishtja e mendjes nuk mund të bëhet përmes dorës, e as përmes këmbëve.
Ajo bëhet, përmes aftësisë së të pranuarit dhe të dëgjuarit. Po qe se
dëgjimin e drejtojmë dhe e orientojmë në masën e gjelbër të meditimit, kemi
krijuar teknikën më të saktë. A mund përfundimisht zemra dhe mendja të ikë
nga muzikaliteti i Kur`anit? Harfet, zëri i bukur i hafëzit, ose, edhe,
dëgjimi i vetvetes dhe shkrirja jonë në lexim të fjalëve të Zotit nuk
kushtëzojnë besimtarin për në rrugën e Përjetësisë. Besimi është masë e
vullnetshme e vendosur në zemrën e njeriut, e cila masë është një tërësi
veprash dhe punësh, që shtohen ose pakësohen, varësisht prej gjendjes dhe
situatës së njeriut.

E si mos të shkrihesh, duke dëgjuar dhe kuptuar me dënesë, ngjarjen e
përsëritur të Ibrahimit a.s., në librin e shenjtë, në Kur`an? Muzikalitet
tërheqës është tërë libri i Allahut xh.sh. Më mirë, të mos e paramendojmë
atë, të zhveshur nga muzika, me rregulla, dispozita dhe urdhra të
pandërprera të cilat rregullojnë jetën tonë në këtë botë. As të themi,
ashtu si tha Muhamed Abduhu, se Kur`ani është i virgjër nga interpretimi.
Ndalu, dhe dëgjo! Nuk ke nevojë të ngutesh. Fjalët e tij zgjasin dhe janë
të vlefshme deri në Përjetësi. Ti, dhe unë, zhdukemi për një kohë nga skena
e këtij teatri. Bota, toka, yjet, qiejt, të gjitha rrotullohen në orbita të
caktuara deri në përfundim të misionit. Meditimet përthithen në skajet e
shiut dhe të dëborës.

Si mund ta mësojmë fillimin e përfundimin, po qe se e privojmë veten nga
muzikaliteti i Kur`anit? Edhe sa kohë do të na duhet për tu vetëdijesuar se
rruga e vetme e shpëtimit është rruga të cilën na tregoi Pejgamberi
Muhammed alejhi selam: Kur`ani dhe Sunneti. Ai, pra Pejgamberi Muhammed
alejhi selam, për shokët e tij, tha se janë yje, dhe cilin do prej tyre po
e ndjekim, nuk jemi të humbur në errësirën e natës. Ti me xhelozi krijove
një doktrinë të ndarjes së këtyre yjeve, duke favorizuar vetëm një yll, dhe
shpesh herë duke përfolur, nënçmuar, e përbuzur qindra e mijëra yje tjera.

Nga muzikaliteti i Kur`anit mësojmë se Allahu xh.sh. na ka thënë:” Fjala
ime nuk ndryshohet dhe Unë nuk jam i padrejtë me robërit e Mi”.( Kaf:20),
ndërsa fjala më e bukur për përfundimin e besimtarëve do të jetë:” Hyni në
të ( Xhennet) me paqe e siguri. Kjo është Dita e amshimit!”( Kaf:34)