Vajza me ferexhe dhe zv.ministrja me dekolte

1.
Në fundvitet 80’ kur isha pionier i Enverit dhe shkoja ne shkollën “8 nëntori” 
në Kombinat, më kujtohet si tani që jashtë mureve të shkollës dhe në rrugët e 
Gastranomit uleshin disa “katunare” nga Sharra. Këto plaka që vishnin benevrekë 
të gjerë dhe mbanin shami në kokë, shisnin majdanoz, kopër dhe vezë nga mëngjesi 
e deri në aksham. Shisnin në mes të shiut dhe vapës, në mes të baltës dhe të 
ftohtit. Në shumë raste policët e lagjes u shkonin dhe i dëbonin nga cepat ku 
shisnin por sapo largoheshin policët ato dilnin sërisht. Kur vinte akshami, me 
ato pak lekë që kishin fituar gjatë ditës, plakat shkonin në dyqanin e bukës dhe 
lusnin shitëset që t’u jepnin një bukë gruri, pasi në fshatin ku jetonin, Partia 
e Punës u jepte të hanin vetëm bukë misri pasi buka e grurit ishte rezervuar 
vetëm për qytetin.
Kur i shihja këto plaka që rrinin me brekushe të mëdha e të zeza dhe mbanin 
shami në kokë dhe kur flisnin me njëra tjetrën pëshpërisnin fjalë arabe si ‘ja 
Rabi shyqyr’ (o Zot të falenderoj) e ‘toben estakfirullah’ (përpara teje 
pendohem o Zot) mua si një shqiptar i gjeneratës së realizmit socialist, ku 
nëpër shkolla na mësohej që Zoti nuk ekziston, fjalët arabe të plakave me shami 
më dukeshin shumë të çuditshme. Por më shumë më habisnin veshjet e tyre, shamitë 
e bardha dhe brekushet e gjëra që vishnin. Sa herë i bëja pyetje vetes pse 
visheshin kështu dhe çfarë do të thonin fjalët që ato pëshpërisnin në atë gjuhë 
të huaj (fjalë që ne nëpër shkolla na i mësonin si barbarizma)?
Kombinati i fundviteve 80 ishte produkti më i dukshëm i reformës së realizmit 
socialist në Shqipëri. Lagja perëndimore e Tiranës e ndërtuar nga Stalini ishte 
populluar me njerëz që Partia e Punës solli me shumicë nga jugu dhe veriu i 
vendit, të cilët duke punuar në Kombinatin e Tekstileve Stalin prodhonin veshje 
për popullin tonë revolucionar dhe heroik. Lagja 6, siç njihej Kombinati në atë 
kohë, ishte ndërtuar sipas skemave të ndërtimqyteteve socialiste. Në qendër 
ishte statuja e Stalinit rreth të cilës vinin vërdallë autobuzat e linjës 
Kombinat-Kinostudio. Në krahun e djathtë ishte kinemaja e cila shërbente si 
“xhami” e pushtetit ku klasa punëtore indoktrinohej e socializohej me “të 
vërtetat” që filmat dhe arti i realizmit socialist propagandonte. Në krahun e 
majtë qëndronte Kombinati i ndërtuar nga sovjetët, ndërsa matanë rrugës 
shtriheshin pallatet me tulla të kuqe të ndërtuar nga sovjetët, e më pas ato me 
tulla silikate që kishin ndërtuar vetë shqiptarët. Pallatet tona ndaheshin nga 
rrugë të drejta të cilat kishin emra herojsh komunistë vllehë dhe muslimanë si 
Llazi Miho, Llambi Bonata, Hamdi Cenoimeri etj. Ne qytetarët e Kombinatit 
jetonim në pallate dhe kjo na bënte të ndjeheshim superiorë ndaj katunarëve.
            Kur komunistët ndërtuan Kombinatin, ata u morrën me dhunë tokat 
katunarëve muslimanë të Sharrës, u prishën xhaminë e u ndaluan fenë. Fëmijët e 
tyre i bën bujqër që punonin në kooperativë, e ata që ishin më servilë i bën 
komunistë të cilët shanin Allahun nëpër katund, pinin raki e lavdëronin Enver 
Hoxhën. Ndërsa gratë me shami që unë shihja përditë ishin nënat e “fanatikëve” 
katunarë, të cilat regjimi i kishte përjashtuar nga jeta e qytetit. Ne që 
jetonim disa qindra metra larg Sharrës, pra në Kombinat e quanim veten qytetarë, 
ndërsa ata që jetonin pak metra larg nesh, në shtëpi me qerpiç e me gurë dhe 
rrugë me baltë e që flisnin një dialekt ndryshe nga yni shiheshin si katunarë.
Fëmijët e qytetarëve ishin të privilegjuar në Tiranën e Realizmit Socialist. 
Edhe pse Kombinati shihej si lagje jo aq e mirë sa fjala bie Blloku dhe 21 
Dhjetori ku jetonte Edi Rama dhe elita komuniste, sërisht ne “kombinacat” ishim 
qytetarë në krahasim me katunarët. Ishim pak më të egër sesa “skorpionsat” e 
Tiranës pasi vinim nga familje punëtorësh, por sërisht numëroheshim si çuna 
tirone. Ne bënim shkolla të mira, jetonim në apartamente të mira, shkonim me 
pushime gjatë verës dhe gjatë fundjavës në plazh në Durrës. Kush nga ne mësonte 
mirë mund të shkonte në universitet e kështu me radhë. Por fëmijët e katunareve 
muslimane e me shami punonin në bujqësi, ishin shumë më të varfër sesa ne dhe si 
pasojë edhe më të egër dhe shumë prej tyre bëheshin gangsterë e bixhozçinj me të 
cilët më pas merrej policia dhe i çonte nëpër burgje. Arsyeja pse ne, kombinacat 
kishim më shumë shanse në jetë sesa katunarët e Sharrës dhe katundeve përreth 
Tiranës, nuk është se ishim gjenetikisht më të mirë se ata. Por arsyeja ishte e 
thjeshtë; regjimi komunist i kishte përjashtuar nga sistemi gratë me shami të 
Sharrës dhe burrat e saj besimtarë, etërit e të cilëve kishin qenë njëherë e një 
kohë sunduesit e Tiranës e mbështetësit e Haxhi Qamilit dhe Esat Pashë Toptanit. 
Pushteti i kishte harruar në baltërat e kooperativës ata që kishin qenë pronarët 
e tokës, ndërsa ne ‘qytetarët’ e ardhur nga larg, na kishte dhënë shanse që të 
edukoheshim sipas standarteve të regjimit dhe të përparonim në jetë.
 
2.
Debati që po bëhet këto ditë në Tiranë, ku ministri i arsimit Myqerem Tafaj dhe 
zëvendësja e tij Nora Malaj kanë përpunuar një projektligj për sistemin arsimor 
parauniversitar, më kanë sjellë ndërmend vitet e mia të vegjëlisë dhe Kombinatin 
socialist. Në atë kohë ashtu si edhe sot, regjimi kishte shpikur standarte dhe 
ligje diskriminuese sipas të cilave fshati shtypej nga qyteti, katunari sundohej 
nga qytetari dhe besimtari nga qafiri. Standartet e regjimit komunist shtypnin e 
diskriminonin kulakun, reaksionarin e fetarin në emër të diktaturës së 
proletariatit. Ama edhe sot pas 20 e kusur vitesh historia duket sikur po 
përsërit vetveten. Në një bisedë televizive që pashë në datë 27 dhjetor 2010 në 
televizionin ABC News zv.ministrja e arsimit Nora Malaj e cila kishte veshur një 
bluzë dekolte nëpërmjet të cilës i dukej gjoksi, në debatin që bënte me Enkel 
Demin sqaronte që në Shqipëri sistemi arsimor ka karakter laik dhe kjo do të 
thoshte që në institucionet arsimore indoktrinimi fetar është i ndaluar. 
Laicizimin e shkollës ministrja militante LSI-ste e quante “filozofi 
institucionesh” e “ligje me të cilat ndërtohet shteti” e si pasojë legjitimonte 
përjashtimin që ministrja me dekolte i bënte nga sistemi vajzave me ferexhe.
Ndërsa shihja intervistën e ministres Malaj më kujtohej koha e Partisë së Punës 
kur në Shqipëri arsimi ishte laik dhe ateist ashtu sikur edhe sot. Në atë kohë 
Brahmanët komunistë të pushtetit i kishin shpallur luftë Allahut dhe atyre që 
ata quanin “zakone prapanike” dhe personave që visheshin e besonin si 
“prapanikët”. Si modernizues që ishin, komunistët vazhduan politikat 
oksidentalizuese që Ahmet Zogu nisi në Shqipëri. Politikat e Zogut ishin ato që 
nisën ç’rrënjosen e fesë dhe ndërtuan njeriu e ri shqiptar, i cili ishte 
nacionalist i pafe, por e shihte veten si progresist meqë nuk falej në xhami, e 
kishte nxjerr gruan pa shami si kaureshat e Evropës, kishte lënë xhamadanin dhe 
vishte xhaketë, pinte raki e lozte kumar si këmishëzijtë e Italisë. Lufta kundër 
fesë në Shqipëri një nga objektivat kryesorë ka patur gruan dhe në veçanti atë 
muslimane e cila ndryshe nga gratë perëndimore që shkonin në kabare e 
kurvëroheshin pa teklif, muslimanet ishin dhe janë shumë fanatike dhe besnike 
ndaj nderit dhe burrave të tyre. Kuislingu fashist, Mehdi Frashëri të cilin Nora 
Malaj përmendte jerm në intervistën e saj, ashtu si edhe Mithat Frashëri, Rexhep 
Mitrovica, Stavro Vinjahu e një seri politikanësh imoralë të asaj kohe që ishin 
magjepsur nga rrospijet e Parisit, donin që gruan shqiptare ta ‘emanciponin’ 
sipas modës ala-frënga. Ti jepnin “të drejta” sipas modelit të kaureshave të 
Perëndimit, ta nxirrnin nga shtëpia dhe ta bënin “të barabartë” me burrin. Pra 
me pak fjalë ta largonin nga pozita e nënës dhe gruas dhe ta “emanciponin” në 
pozitën e kurvës, dashnores, punëtores dhe revolucionares.
Në shkrimin Ferexheja dhe qytetërimi, të botuar në gazetën “Bota e re” në vitin 
1936, Tajar Zavalani mbulimin e gruas muslimane me ferexhe e trajtonte si “një 
nga mbeturinat më të shëmtuara të botës së vjetër” dhe “formë skllavërimi.” 
Sipas tij emancipimi i gruas lidhej me zhveshjen e saj dhe për këtë kërkonte që 
gratë të zhvisheshin edhe në Shqipëri në mënyrë që të civilizohen. Idetë e 
Tajarit u ndoqën me besnikëri edhe nga komunistët në Shqipëri. Enver Hoxha i 
cili ishte produkt i shkollës së Zogut dhe licejve francezë që u hapën në vitet 
30, në direktivat që jepte pas Çlirimit (shiko Enver Hoxha, Për gruan 
(përmbledhje veprash) 1942-1984, Tiranë 1986, SHTËPIA BOTUESE «8 NËNTORI») gratë 
me shami i trajtonte si “Mbeturinat e bejlerëve dhe të agallarëve…” të cilëve 
“Feja, perçja u shërbejnë … për të mbajtur të tjerët në errësirë, në injorancë, 
për të livadhisur lirisht në kurrizin e të tjerëve.” Nën direktivat e tij dhe 
Partisë së Punës, komunistët morën e zbritën nga malet e fushat e Shqipërisë më 
mijëra gra dhe të reja të cilave u hoqën me dhunë shamitë dhe doket e traditës 
dhe i bën revolucionare, zboriste, partizane dhe më pas punëtore të socializmit. 
Shumë nga vajzat që komunistët morën në male dhe bënë partizane gjatë luftës, në 
fakt ishin rrospije kolektive, të cilat pas çlirimit, Partia e Punës i bëri 
heroina. Ato që hoqën ferexhetë në vitet 40 dhe u bënë partizane e dolën në 
çetë, ishin gratë e “emancipuara” që kërkonte të ndërtonte realizmi socialist. 
Këto partizane u idealizuan gjatë komunizmit nëpër filmat e realizmit socialist, 
siç është filmi “Përtej mureve të gurta”, ndërsa vajzat me perçe sulmoheshin si 
të prapambetura. Në albumin “Gruaja Shqiptare” të botuar në vitin 1972, Elena 
Kadare fushatën e Partisë kundër veshjes fetare të grave e legjitimonte si luftë 
kundër “dokeve e zakoneve të vjetra feudale, patriarkale e borgjeze.” Ashtu si 
edhe oksidentalistët e Zogut, Elena Kadare, i shoqi i saj Ismaili dhe të gjithë 
spindoktorët e regjimit shaminë dhe zhveshjen e gruas e shikonin si një kurban 
që duhej bërë në mënyrë që të “emanciponin” grate sipas shembullit të 
partizaneve që pas lufte ishin shpallur heroina.
 
3.
Emancipimi i grave sipas normave të realizmit socialist dhe oksidentalizmës së 
kohës së Zogut ka vazhduar në vendin tonë edhe pas rënies së komunizmit. Edhe 
pse në vitet 90’ amerikanët e lejuan praktimin e fesë në Shqipëri, kur vjen puna 
te ligjet e vendit dhe natyra e regjimit, në vend janë ndjekur me besnikëri 
mësimet e laicizmit francez dhe shthurrjes morale të shoqërisë sipas recetave 
Perëndimore. Mësimet e Islamit dhe të Kishës Katolike të cilat kërkojnë ruajtjen 
e familjes e të nderit dhe ndërtimin e një shoqërie me moral janë injoruar si në 
shoqëri ashtu edhe në arsim. Agjencitë perëndimore që dizanjuan shqiptarin e ri 
paskomunist, me në krye USAID-in, që prej fillimviteve 90’të kanë sponsorizuar 
me qindra programe nëpër shkolla, spitale, institucione shëndetësore etj duke 
mësuar gratë shqiptare sesi të përdorin kontraceptivët, dështojnë kopilët nëpër 
spitale, zbatojnë planifikimin familjar dhe të dinë sesi ti bëjnë hile burrave 
të tyre. Ky proçes po ndiqet tashmë edhe në Kosovë saqë kur kam qenë aty për 
herë të fundit jam habitur që në banjon e një kafeneje, OJQ-të amerikane 
shpërndanin prezervativë falas për gratë në mënyrë që të mos ngelin shtatzëna. 
Sponsorizimi i degjenerimit nga agjencitë perëndimore në Shqipëri dhe në Kosovë, 
emigracioni masiv i shqiptarëve drejt Perëndimit pas viteve 90të dhe degjenerimi 
që po mbillet në vend nga televizione si Top Channel dhe të tjerë ka arritur që 
të shkatërrojë familjen shqiptare, ndaloj bumin demografik shqiptar në Evropë 
dhe shkatërrojë themelin islamik të familjes së madhe të cilin kosovarët dhe 
shqiptarët patën si armën e tyre më të fortë kundër ekspansionit serb gjatë 
shekullit të XX.
Si rrjedhojë e shkatërrimit të familjes dhe prishjes së nderit sot shqiptarët 
kanë nisur të prodhojnë femra si ato që ne shohim në spektaklet televizive, që 
nga Portokallia, Fiks Fare e Big Brother, ku virtyti që zuzskat mediatike dinë 
të reklamojnë është lakuriqësia, seksualizmi dhe mospatja e asnjëlloj norme 
morali apo turpi përpara mashkullit. Shumë gazetare dhe drejtuese emisionesh të 
televizioneve të Tiranës kanë bërë bujë në vitet e fundit me skandalet e tyre 
seksuale e videot që u janë përhapur nëpër internet që tregojnë shthurjen e tyre 
morale. Të njëjtën gjë shohim edhe në Prishtinën e pasluftës ku kosovarët të 
cilët deri pak dekada më parë vriteshin për nderin e çikës përpara serbit, shumë 
nga vajzat e tyre sot janë kthyer në prostituta të EULEX-it dhe mafies 
Perëndimore Dy nga prezantueset më domethënëse të kulturës degjeneratë të 
Shqipërisë e Kosovës sot janë edhe Genta Ismajli me këngën “Shkune 
tune”http://www.youtube.com/watch?v=x9I7bVEayWo apo Çiljeta Xhilaga që këndon me 
grupin kosovar Tingulli 3, e cila si shpërblim për këngën e degjeneruar “E kam 
bothën e mirë” http://youtube.com/watch?v=iKJDZYwesKs, është shpërblyer nga 
kryeministri ynë duke e zgjedhur anëtare të Këshillit Kombëtar të PD-së e 
ndoshta në zgjedhjet e ardhshme z. Berisha mund ta emëroj edhe zv.ministre të 
arsimit në vend të Norës së Ilirit. Kryeministrit Berisha dhe ministrave të tij 
qejfli të cilëve u pëlqejnë dekoltetë e ministres Malaj, mbërtheçkat e 
punëtoreve të Ministrisë së Kulturës dhe bothët e Çiljeta Xhilagës nuk do të 
guxonin kurrë që në Këshillin Kombëtar të PD-së apo nëpër ministri të merrnin 
femra me shami siç kanë bërë me Çiljetën dhe me Norën, pasi nëse do të bënin një 
gjë të këtillë do të mërzisnin ambasadën amerikane në Tiranë, e cila, kur 
Universiteti Evropjan i Tiranës bëri përpara ca vitesh një reklamë të një vajze 
me shami, protestoi pranë këtij universiteti pasi ishte e pakënaqur me 
promovimin e shamisë dhe moralit islamik.
 
4.
Projektligji për sistemin arsimor parauniversitar të cilin ministrat Tafaj dhe 
Malaj po sjellin për aprovim në parlamentin tonë në këto javët e fundit është 
një projektligj i cili ndjek me fanatizëm trendet degjeneruese dhe anti-fetare 
që ka patur arsimi në Shqipëri që pas Kongresit të Lushnjes. Feja u hoq nga 
shkollat e Shqipërisë në vitin 1923 kur ministri mason i arsimit, Rexhep 
Mitrovica, nën udhëzimet e padronëve të tij francezë vendosi që të largojë fenë 
nga shkolla dhe të prodhojë një arsim laik dhe ateist. E njëjta gjë po pësëritet 
edhe në Nenin 5 të projektligjit Tafaj-Malaj ku shkruhet që: 1. Arsimi 
parauniversitar publik ka karakter laik dhe 2. Në institucionet arsimore është i 
ndaluar indoktrinimi fetar. Nga këto dy nene kuptohet që shkollat që dyshja 
Tafaj-Malaj po duan të projektojnë në Shqipëri janë vazhdim i fondamentalizmit 
laik të modelit francez, ku shkolla shtetërore e cila mbahet me paratë e 
taksapaguesëve shqiptarë, do të vazhdojë ti deklarojë luftë Zotit dhe nuk do të 
pranojë kompromis siç ndodh në shumicën dërrmuese të vendeve të Evropës ku 
fëmijët përkrah biologjisë darviniste mësojnë edhe mësim besimin, përkrah lirisë 
seksuale mësojnë edhe për vlerat e familjes e përkrah shkencës shekullare 
mësohet edhe filozofia e fesë. Ministrat Tafaj-Malaj kërkojnë të ndërtojnë një 
shkollë militante laike e cila do të vazhdojë që ti shpalli luftë Zotit dhe 
vlerave morale që predikojnë librat e shenjtë në të njëjtën mënyrë siç bën 
shkollat e Zogut dhe Enver Hoxhës dekada më parë.
Por problemi edhe më i madh i Projektligjit Tafaj – Malaj është se me nenin 36, 
përndryshe nga shkollat e kohës së Zogut, ai kërkon të përjashtojë dhunshëm 
jashtë shkollës edhe njeriun fetar dhe sipas pikës 4 sulmon në veçanti femrën me 
shami. Duke i përjashtuar femrat besimtare nga sistemi, dizanjuesit e 
projektligjit synojnë që njeriun besimtar dhe në veçanti seksin e dobët, femrën 
fetare, ta lënë jashtë sistemit publik të vendit duke e dënuar kështu me vdekje 
institucionale. Çfarë do të sjellë ky përjashtim, është përseritje e asaj që unë 
kam parë në vitet 80’të. Gratë me shami do të ngelen të paditura e kthehen në 
qytetare të dorës së tretë. Fëmijët e tyre do të ngelen injorantë. Kjo gjë që do 
të sigurojë sundimin e Shqipërisë nga klasa e femrave me dekolte dhe mbërtheçka 
si soji i Nora Malajt, ndërsa femrat me shami e fëmijët e tyre do të ngelen 
taksapagues dhe të sunduar.
 
5.
            Intervista e zv.ministres Malaj që ndoqa në datën 27 dhjetor 2010 
nëpërmjet internetit në linkun http://abcnews.al/lajme/aktualitet/2/1280 më la 
me gojë hapur jo vetëm për arrogancën e zv.ministres me dekolte ndaj femrës me 
ferexhe, por edhe për injorancën e saj të thellë. Në inçizimin online që kam 
ndjekur, në minutën 02.39 kur zv.ministrja flet për problemin e shamisë ajo 
thotë që “një problem të shamisë i cili nuk është ngritur vetëm sot, por është 
ngritur që në 1935 nga Zogu, dhe atëherë ka pasur një problematikë shumë të 
madhe, dhe për ta zgjidhur këtë problem atëherë Zogu, nuk mund ta zgjidhte dot 
në mënyrë me dekret por vendosi të mblidhte një këshill të përfaqësuesëve të tij 
më të lartë me monitorimin nga Perandoria Osmane atëhere dhe e kaloi në 
parlament dhe ja dha Mehdi Frashërit për të diskutuar, dhe mbasi bën një raport 
prej 35 faqesh thanë që kjo nuk është simbolikë fetare, e fesë myslymane, 
shamia. Dhe atëherë u nxorr një dekret që nuk lejohej shamia përveçse në 
mjediset e familjes edhe nëse dilje jashtë nuk e di mesa dënohej me treqind apo 
katërqind franga”. Në citimin e zbardhur më sipër nuk dua të korigjoj Norën për 
gabimet e saja gjuhësore. Si mësuese gjuhë letërsie që është ajo mund t’ia japë 
vetë notën vetes. Por ajo që dua të vë në pah këtu është se zv.ministrja jonë jo 
vetëm që nuk di sesi të shprehet, por bën gabime aq të thella historike saqë në 
rast se do të ulej për provimin e maturës në shkollën e mesme që ajo kërkon të 
reformojë do të ngelte në klasë. Zv.ministrja tregon injorancë të thellë kur 
deklaron se në kohë të Zogut është ndaluar shamia. Në kohë të Zogut është 
ndaluar perçja apo nikabi (pra mbulimi i fytyrës dhe jo shamia e kokës). Dhe ky 
ndalim nuk erdhi nga Zogu apo komisionet e tij por nga vetë Komuniteti Musliman. 
Në të njëjtën kohë, ndalimi nuk ndodhi në vitin 1935 siç deklaron zv.ministrja 
por në 1937. Dhe përkundër injorancës së zv.ministres që thotë se ky ndalim u bë 
me monitorimin e Perandorisë Osmane, ajo duhet të mësojë që Perandoria Osmane ka 
vdekur në vitin 1923 dhe Republika Turke e Mustafa Qemalit në këtë kohë nuk 
kishte mardhënie të mira me Zogun të cilin e shihte si një sharlatan dhe jo më 
të monitoronte heqjen e ferexhesë në Tiranë.
 
6.
Projektligji për sistemin arsimor parauniversitar të cilin ministrat Tafaj dhe 
Malaj duan të aprovojnë në parlamentin e Tiranës është një projektligj i keq për 
të ardhmen e Shqipërisë dhe shqiptarëve. Është një projektligj i inspiruar nga 
politikat franceze të laicizmit militant i cili i shpall luftës fesë, Zotit dhe 
femrës besimtare.
Shkollat në Shqipëri nuk duhet të ndërtohen sipas shembullit laik francez. 
Laicizmi francez prodhoi në Shqipëri një nga diktaturat më të egra laiciste të 
shekullit të XX. Por edhe në Francë, ky laicizëm ka prodhuar një shoqëri të 
degjenuar, ksenofobike e cila sot e kësaj dite vazhdon të përjashtojë dhe 
diskriminojë muslimanët, afrikano veriorët dhe popujt që janë ndryshe nga 
francezët e bardhë. Franca me laicizmin e saj është një rast i dështuar i cili 
ka dëshmuar që njeriu që prodhohet në sistemin masonik francez nuk është njeri 
me vlera që duhet patur zili. Shembulli më i fundëm i Republikës Franceze, ku 
presidenti i saj ka marrë për grua një rrospi mediatike si Karla Bruni, tregon 
qartë krizën e laicizmit dhe pretendimeve të tija universaliste. Ne në Shqipëri 
nuk duhet të prodhojmë një rini sipas shembullit të Karla Brunit.
Ministri ynë i arsimit që arsimin e tij bazë e ka për veterinari, dhe 
zv.ministrja e cila nga një mësuese e keqe gjuhë-letërsie, militantizmi në 
Partinë e Ilir Metës e ka katapultuar në Ministri të Arsimit, duhet të ulen dhe 
studiojnë pak më shumë mbi fushën e arsimit dhe historisë së qytetërimeve 
përpara se të bëjnë çmendurirat që duan të bëjnë me sistemin arsimor 
parauniversitar. Shembujt e Shqipërisë në kohën e Zogut dhe të Enver Hoxhës të 
cilat zv.ministrja Malaj as që nuk i di sesi janë, nuk janë shembuj që duhen 
ndjekur. Ministri Tafaj dhe znj. Malaj që vuajnë nga injoranca fetare dhe nuk 
kanë formimin e duhur shkencor për këto punë nuk duhet të ndjekin recetat që 
ndonjë ambasadë e huaj u ofron dhe me ato të marrin në qafë gjeneratat e reja. 
Meqë mesa shihet nga deklarimet e tyre, ministrat kanë mungesa të thella 
historike-pedagogjike dhe fetare, ata do të bënin mirë të jepnin dorëheqjen nga 
posti të cilin u ka dhuruar doktor Berisha dhe të kryejnë disa studime në fushën 
e pedagogjisë, fesë dhe historisë. Por nëse nuk e bëjnë këtë dhe u pëlqen 
karrikja që u kanë dhuruar bajraktarët Meta dhe Berisha, atëherë janë të lutur 
që të mos vazhdojnë eksperimente si skemat piramidale që doktori provoi në 
Shqipëri në vitet 90, pse vuajtësi nga këto skema është populli i thjeshtë dhe e 
ardhmja e tij. Meqë sot Shqipëria është një protektorat amerikan dhe 
sahanlëpirja ndaj tyre të mban në pushtet, unë do u sugjeroja ministrave 
Tafaj-Malaj që të huazojnë të paktën projektligjet e sistemit shkollor amerikan 
për ministrinë e tyre. Në sistemin arsimor amerikan ndërsa feja është e ndarë 
nga shteti, shekullarizmi amerikan nuk ndalon njeriun besimtar nga praktimi dhe 
demonstrimi i fesë dhe nuk e lufton fenë siç bën laicizmi i urryer francez.
 
Nora me dekolte