Renditja e prioriteteve

*Renditja e prioriteteve*

*Hamdi Nuhiju*



Islami është feja e pastër, e cila erdhi që ta nxjerr njerëzimin nga
errësirat e shumta në dritën e vetme. Si fe e tillë, ajo e udhëzon
besimtarin mysliman që të jetojë në bazë të rregullave dhe principeve të
caktuara nga ana e Allahut xh.sh. dhe Pejgamberit të Fundit, Muhammed
Mustafasë alejhi selam, e asesi të jetojë në anarki. Anarkia është baza e
skëterrës dhe themeli i humbjes.

Islami është feja e punës, ajo e cila kërkon nga besimtari mysliman që të
mos kapet pas dembelizmit dhe të ankohet tërë kohën. Besimtari i padobishëm
në rrethin e tij, në familjen e tij, në mënyrë normale është edhe i
padëshiruar nga ana e Allahut xh.sh., ndërsa besimtari i dobishëm për
familjen e tij, për rrethin e tij, është besimtari më i mirë, të cilin e do
Allahu xh.sh. dhe Pejgamberi Muhammed alejhi selam. Të qëndrosh pa bërë
asgjë, dhe të ankohesh në kadanë dhe kaderin, ose ta arsyetosh paaftësinë
tënde me kadanë dhe kaderin është njëra prej shenjave të dobësimit të
besimit-imanit.

Nëse problemin e shikojmë esencialisht, se çka sjell pa puna e besimtarit,
përgjigja do të jetë e vetme: përveç problemeve, pa puna nuk sjell asgjë.
Dhe Islami është zgjidhje e problemeve, pasi që kërkon nga besimtari
mysliman të mos rrijë duar kryq dhe të pres prej qiellit ar e argjend.

Islami është feja e mëshirës dhe humanizmit. Mund ta paramendojmë kohën e
vështirë të dimrit, kur njerëzit izolohen nga dëbora dhe nuk kanë mundësi
që të furnizohen me produktet elementare për jetë. Në anën tjetër, mund ta
paramendojmë edhe nxehtësinë e diellit, kur lumenjtë shteren dhe mungesa e
ujit, krijon thatësi dhe dhimbje në mesin e njerëzve të caktuar. Humanizmi
dhe mëshira nuk duhet që të janë monopol vetëm për besimtarët mysliman. Në
shumë vende në Kur`an, Allahu xh.sh. na drejtohet me fjalën ‘o njeri’, dhe
nuk na drejtohet vetëm me fjalën ‘ o mysliman’. Nëse privojmë veten dhe të
tjerët nga mëshira dhe humanizmi, nëse zemrat tona ngurtësohen dhe fillojmë
që secili të interesohet me shumë për miun dhe macat, sesa për krijesat
njerëzore atëherë me të vërtet kemi probleme esenciale. Problem nuk është
varfëria dhe kushtet e vështira ekonomike, por ngurtësimi i zemrave dhe në
këtë mënyrë edhe humbja e ndjenjës së mëshirës, solidaritetit dhe
humanitetit.

Islami është fe e paqes dhe e dijes. Dituria dhe paqja janë të lidhura
ngushtë njëra me tjetrën. Lufta dhe tradhtia janë motra. Ka thënë
Pejgamberi Muhammed alejhi selam:” Lufta është tradhti”. Paramendoni ende
në kohën tonë, në mesin e myslimanëve, gjen të tillë që jetojnë me
paragjykime për diturinë dhe kërkimin e saj njëjtë si nga meshkujt ashtu
edhe nga femrat. Ende sot e kësaj dite, myslimanët nuk janë të bindur që
vet dituria sjell paqe në botë. Paramendoni sikur Perandoria Osmane të
bazohej vetëm në fuqinë e saj ushtarake e asesi në dituri, sa do të zgjaste
ekzistimi i saj? Dhe, a do të kishte sukses një Perandori e tillë, po qe se
do të zhvlerësonte rrolin dhe rëndësinë e diturisë? Dituria sjell paqen,
nuk ka aspak dyshim në këtë gjë. Padituria shpesh herë është nëna e gjitha
të këqijave. Edhe pse, kur jemi tek dituria, duhet që të bëjmë dallim midis
diturisë dhe vetëdijes. Ne, kemi shumë njerëz të ditur, por pak të
vetëdijshëm për atë dituri, dhe kjo gjë nuk është si rezultat i urdhrit për
kërkimin e diturisë nga ana e Allahut xh.sh., por mos kërkimit të diturisë
në emër të Zotit nga ana jonë, si urdhërohemi në Kur`an:’ Lexo me emrin e
Zotit Tënd’.

Islami është pjesë aktive në jetën e besimtarit mysliman. Myslimani duhet
që ti përshtat sjelljet dhe veprimtarinë e tij individuale dhe shoqërore në
bazë të rregullave të Islamit, dhe jo Islamin ta përshtat me sjelljet dhe
veprimtarinë e tij, sipas tekave personale, që fatkeqësisht është dukuri
evidente në shoqërinë tonë.

Nga Ebu Hurejre r.a., transmetohet se ka thënë:” I Dërguari i Allahut
s.a.v.s., ka thënë:” Prej përsosurisë ( plotësimit) së Islamit të njeriut
është lënia e gjërave që nuk i interesojnë”.( Transmetojnë Tirmidhiu dhe
Ibën Maxhe).

Mbi të gjitha, Islami, e mëson besimtarin mysliman që të jetojë në bazë të
prioriteteve. Ne, nuk kemi Islam të plotësuar në vetveten tonë, po qe se
nuk i lëmë anash gjërat që nuk na interesojnë. Ne jetojmë në errësirë, po
qe se zhvlerësojmë kohën me thashetheme dhe përgojime të pandashme. Madje,
humbim edhe shpërblimet e pafundme në Xhennetul Firdeus si rezultat i
marrjes tërë kohës me gjërat që nuk na interesojnë dhe lënien anash të
gjërave që duhet të janë prioritare në jetën tonë.