Ne shpellen e Kur`anit

*Në shpellën e Kur`anit*

*Hamdi Nuhiju*

* *

Bota është shumë e vogël në zemrën e njeriut. Nuk duket fare. Gjithçka që
gjendet në të, të gjitha të mirat e saj, janë sa milingona. Bile, edhe më
të vogla se kaq. Duhet shfrytëzuar zbulimet e njeriut, për ti parë ato që
ka bota. Edhe me ndihmën e tyre, shikimi do të jetë shumë i vështirë.

Në parim, njerëzit janë të mëdhenj. Ata nuk i zë bota. Toka, qiejt, hëna,
diejt, dhe të gjitha gjallesat në të, nuk kanë pengesa për ta perceptuar
njeriun. Esenca e tij është shpirt. Po, engjëjt, c`patën me njeriun, kur
dyshuan në të? Krijesë e pa njohur. Edhe djalli mendoi se është më i
vlefshëm. Krijesë e veçantë.

Nënshtrimi i botës dhe gjithçka që gjendet në të, bëhet ndaj njeriut.
Meritë e këtij favori është marrja e amanetit mbi supe, misionit të
thirrjes së njerëzimit, në Zotin e vetëm. Shpesh herë, njeriu nuk është i
vetëdijshëm për rolin e tij. Prandaj edhe shkruhen aq shumë libra, e aq
shumë shkrime për të.

Qysh me fillimin e rrëfimit të tij, hyri në betejë të vazhdueshme me
djallin, dhe është në kohezion të drejtë me engjëjt. Faza e parë e botës,
ishte me deklarimin e krijesave për Krijuesin e tyre. Faza e dytë, e
menjëhershme e rrëfimit, ishte shpallja luftë e djallit të mallkuar.

U kthyem nga beteja e vogël, në betejën e madhe. Përsëriteshin këto fjalë
nga Pejgamberi Muhammed alejhi selam.

Betejat janë aq të shpeshta e të mëdha, saqë njeriu mund të lëkundet. Herë
anon kah rruga e djallit, e herë kthehet në esencën e tij shpirtërore.
Armiku i njeriut, nuk është njeriu. Dikush tha, se njeriu për njeriun është
ujk. Fraze boshe. Armiku i njeriut është i afatizuari deri në Ditën e
Gjykimit.Ai gjendet në çdo skaj. Prandaj, njeriu detyrohet që të vetmohet,
ndonjëherë për të medituar, e ndonjëherë edhe për të shpëtuar vetveten, për
hir të një ideali.

Pejgamberi Muhammed alejhi selam, kur iki nga Meke-ja për në Medine, ai u
fsheh në shpellën Theur, së bashku me mikun e tij të jetës Ebu Bekër es
Sidik r.a. Allahu xh.sh., ata i mbrojti përmes fijeve të merimangës, e cila
i hutoi pa besimtarët.

Edhe para këtij rasti, para ardhjes së Pejgamberisë, ai shkonte në një
shpellë, ku i qetësohej zemra, shpirti dhe mendja. Largohej nga jeta e
zhurmshme e politeizmit dhe i drejtohej Zotit të tij.

Kur`ani, fjala e Allahut, përmend djelmoshat e shpellës. Thotë Allahu në
Kur`an:” Vallë, a mendon ti se banorët e Shpellës dhe Rakimit ishin një
çudi nga mrekullitë Tona? Kur disa djelmosha u strehuan në shpellë dhe
thanë:’ O Zoti ynë, na jep mëshirë nga ana Jote dhe përgatitna për sjellje
të drejtë!”( Kehf:9-10)

Gjendja e atyre djelmoshave para mijëra viteve, është gati e njëjtë edhe
sot. Përveçse, kemi harruar referimin, dhe armën e besimtarit:duanë.

A mendon, se po qe se lutesh njëherë, nuk të pranohet duaja, duhet ta
ndërpritesh lutjen? Kjo nuk është ajkë e besimit.