ILIRIA NEWS AGENCY - Ali Podrimja poet e patriot - Gjek Gjolekaj

 
_http://ina-online.net/opinione/19631.html_ 
(http://ina-online.net/opinione/19631.html)  
_ILIRIA NEWS AGENCY - Ali  Podrimja poet e patriot - Gjekë Gjolekaj_ 
(http://ina-online.net/opinione/19631.html)   
Ali  Podrimja poet e patriot - Gjeke Gjolekaj 
 
Lajmi  pȅr humbjen e Ali Podrimȅs nȅ Francȅ e mora nga Zenun Çelaj dhe mȅ 
shqetȅsoi  shumȅ,por duke e ditur natyrȅn e tij tȅ paparashikueshme,isha 
pak optimist se  ndoshta mund tȅ jetȅ gjallȅ. Pȅr miqtȅ dhe Familjen e tij 
ato ditȅ ishin tepȅr  tronditȅse. Kjo humbje ringjalli kujtesȅn humbjen 
katastrofike tȅ mijȅra  shqiptarȅve nga Kosova dhe Shqipȅria. S’ka dyshim 
se ato humbje tragjike i  kishte pȅrjetuar rȅndȅ edhe Ali Podrimja. Ditȅt 
dhe netȅt e humbjes sȅ Aliut  ishin njȅ ankth i vȅrtetȅ.Vetȅm ata qȅ kanȅ 
pȅrjetuar situata tȅ tilla dinȅ tȅ  pȅrshkruajnȅ njȅ trishtim si ky. 
Lajmin pȅr vdekjen Ali Podrimȅs e dȅgjova prej  zonjȅs sȅ tij shumȅ tȅ 
nderuar dhe fisnike Fitore Podrimja. Ajo mȅ tha: “Aliun e  kanȅ gjet tȅ vdekur” 
dhe pȅr njȅ çast i humbi zȅri si pasojȅ e dhȅmbjes dhe  lotȅve. Kjo zonjȅ
 e shkȅlqyeshme shqiptare ishte nȅ dijeni tȅ plotȅ se ne kishim  qenȅ miq 
tȅ dashur. Pas njȅ bisede jo tȅ gjatȅ ramȅ dakord, qȅ vdekja e tij  
ishte e dhimbshme por e lavdishme. Ky zog shtegtar i tokȅs arbȅrore kishte  
fluturuar atje nȅ dheun e artit poetik pȅr tȅ kȅnduar kȅngȅt e dhembjes  komb
ȅtare.Pavarȅsisht moshȅs dhe shȅndetit nȅ rȅnije e sipȅr si trim qȅ 
ishte  kȅrkonte tȅ aktronte nȅ teatrin poetik tȅ Mesdheut, atje nȅ vapȅn 
mesdhetare tȅ  Galisȅ. Aliu ynȅ ishte poet dhe aktor. Asnjȅ poet shqiptar, 
ose edhe i huaj nuk  mund t’i recitonte aq bukur vargjet e veta. Kam dȅgjuar, 
bile edhe recitimet e  Gjergj Fishtȅs e shumȅ poetȅve tȅ tjerȅ por ata 
nuk kishin fuqinȅ e aktrim tȅ  Ali Podrimȅs.  
Pȅr  kȅtȅ poet tȅ madh kisha dȅgjuar para 50 vjetȅsh, nȅ gjimnazin e 
Gjakovȅs, ku  kishte qenȅ gjimnazist. Djemtȅ si Ali Podrimja ishin lajmȅtarȅ t
ȅ lirisȅ. Bile  Gjakova e tij ishte shndȅrruar nȅ njȅ vatȅr 
manifestimesh poetike. Ata ishin  njerȅzit mȅ tȅ adhuruar nȅ shoqȅrinȅ 
shqiptare.Poezia ȅshtȅ njȅ gjini letrare  hyjnore. Pak njerȅz e kanȅ kȅtȅ dhunti,por 
ata qȅ e kanȅ janȅ tȅ nderuar. Nuk e  di pse por pȅr poetȅt kisha mȅ shumȅ 
dashuri se pȅr artistȅt e tjerȅ. Kjo  dashuri mȅ çoi nȅ miqȅsi me Martin 
Camaj dhe Bardhyl Pogonin tȅ cilȅt kaluan nȅ  amshim shumȅ vjet mȅ parȅ
,Martini nȅ dheun e Gjermanisȅ,ndȅrsa Bardhyli nȅ tokȅn  e Amerikȅs. 
Pas  shuarjes sȅ tyre fizike kȅrkova njȅ poet tjetȅr shqiptar dhe mȅ nȅ 
fund e gjeta.  Ai ishte Ali Podrimja. Pȅr shqiptarȅt e Amerikȅs ishte emȅr 
i nderuar. Çdo  revistȅ dhe gazetȅ shqiptaro-amerikane i botonte shkrimet 
dhe poezitȅ e tij.  Shkroi dhe bashkȅpunoi rregullisht me gazetȅn 
shqiptaro-amerikane “Illyria” tȅ  New York-ut. Ali Podrimja dhe Ismail Kadare janȅ 
lexuar mȅ shumȅ nȅ kȅtȅ gazetȅ  se shkrimtarȅt ose poetȅt e tjerȅ. Esetȅ
 e Ali Podrimȅs janȅ tȅ veçanta. Duke i  lexuar ato fitova respektin pȅr k
ȅtȅ poet patriot. 
Proza  e tij pȅr mua ishte mȅ e lehtȅ sepse poezia ishte moderne dhe nȅ 
shumicȅn e  rasteve nuk kisha fuqi intelektuale pȅr t’a shijuar. Pas 
mbarimit tȅ Luftȅs nȅ  Kosovȅ, Robert Elsie mȅ shkroi njȅ letȅr dhe mȅ propozi 
botimin shqip-anglisht  tȅ veprȅs poetike tȅ Ali Podrimȅs “WHO WILL SLAY 
THE WOLF”(kush do ta vrasȅ  ujkun) siç e kisha botuar edhe “Kanunin e Lekȅ 
Dukagjinit”. Pranova ofertȅn e  tij dhe ramȅ dakord pȅr botim. Ky vȅllim 
poetik qȅ ȅshtȅ ndoshta botimi mȅ  elegant i Ali Podrimȅs,doli nga shtypi nȅ
 pranverȅ tȅ vitit 2000 dhe nȅ qershor  tȅ atij viti shkova nȅ Kosovȅ pȅ
r herȅ tȅ parȅ pas 25 vjetȅsh dhe ia solla Ali  Podrimȅs kȅtȅ botim pȅr t
ȅ cilȅn u gȅzua sikur t’i kishte lindur edhe njȅ  djal.Mȅ pȅrqafoi disa 
herȅ dhe atȅ ditȅ u bȅmȅ miq tȅ pȅrjetshȅm. Nuk ishim  takuar asnjȅherȅ 
mȅ parȅ. Kisha dȅgjuar se ȅshtȅ poet i madh.Nȅ qytetin e tij tȅ  lindjes 
kisha mbaruar gjimnazin,prej tȅ cilit u largova me pȅrshtypje shumȅ tȅ  
mira. Gjakovarȅt ishin qytetarȅ tȅ vȅrtetȅ. Nuk ishin krahinorȅ dhe as 
fanatikȅ  fetarȅ. Kȅshtu qȅ u ndjeva mirȅ me Ali Podrimȅn. Aliu ishte 
kryelartȅ pȅr  qytetin e tij tȅ lindjes dhe asnjȅ herȅ nȅ jetȅn e tij nuk mȅ 
tha njȅ fjalȅ tȅ  keqe pȅr Gjakovȅn dhe as pȅr qytetarȅt e saj. Bile as pȅ
r ata qȅ kishin shȅrbyer  nȅ detyrat mȅ tȅ larta tȅ Jugosllavisȅ. E bȅ
nte kȅtȅ nga fisnikȅria e jo nga  hipokrizia.Pavarȅsisht se jam qytetar i 
Amerikȅs kryesisht i New York-ut tash 42  vjet,ndjehesha inferior ndaj 
qytetarit gjakovar Ali Podrimja. Mȅ ȅshtȅ lutur  disa herȅ tȅ shkruaj pȅr Gjakov
ȅn e tij tȅ dashur. Vazhduam lidhjet me ndonjȅ  ndȅrprerje tȅ shkurtȅr. 
Prerjet  e lidhjeve telefonike e shqetȅsonin shumȅ,kȅshtu qȅ menjȅherȅ 
shkonte tek miqtȅ  e mi nȅ Prishtinȅ dhe pyeste pȅr mua. I lutej, sidomos 
Myrteza Kadȅs pronarit tȅ  Firmȅs “Kada Books”qȅ t’i bȅja telefon. Kȅshtu 
i rivendosnim lidhjet dhe  vazhdonim pȅr vite tȅ tȅra pa ndȅrprerje. Gjatȅ
 bisedȅs pyetja e tij e parȅ  ishte:”Ç’ka kemi atje ne Amerike”? “Ç’ka 
thotȅ Amerika pȅr Kosovȅn”? “Kosova pa  Amerikȅn nuk ka shpȅtim”.”Amerikan
ȅt janȅ trima e fisnikȅ” “Zoti e bekoftȅ  Amerikȅn”!  
Njȅ  herȅ ia tregova thenijen e famshme tȅ Abraham Lincolnit: “Amerika ȅ
shtȅ shpresa  e fundit e njerȅzimit” dhe Aliu e citonte kȅtȅ fjali kudo. 
Ishte intelektuali  shqiptar mȅ proamerikan qȅ kam parȅ ndonjȅherȅ,pavarȅ
sisht se asnjȅherȅ nuk  kishte qenȅ nȅ Amerikȅ. E ftova pȅr vizitȅ, por jo 
sot jo nesȅr dhe shkoi nȅ  amshim pa e parȅ kȅtȅ vend. Ndȅrsa pȅr Evropȅ
n nuk fliste mirȅ. Pȅrkundrazi  gjithmonȅ ankohej pȅr padrejtȅsitȅ 
evropiane ndaj shqiptarȅve. Ali Podrimja  gȅzonte nga udhȅtimet brenda e jashtȅ 
atdheut. Çdo pȅllȅmbȅ e tokȅs shqiptare  pȅr Aliun ishte e shenjtȅ. Nȅ 
poezi, nȅ shkrime dhe nȅ jetȅn e pȅrditshme  ndjente dhȅmbje tȅ madhe pȅr 
trojet tona tȅ humbura. Asnjȅ poet ose intelektual  shqiptar nuk ka bȅrȅ 
kaq udhȅtime tȅ vȅshtira nȅpȅr trojet e Arbȅrisȅ.Fjalori i  tij poetik 
ishte i veçante pȅr trojet etnike. Nuk kishte frikȅ lartȅsitȅ,ose  ujȅrat e rrȅ
mbyeshme dhe as motin e keq. Hidhej kokȅ poshtȅ prej urave dhe  shkȅmbijȅ
ve mȅ tȅ larta tȅ bregdetit. 
Nȅ  ato fluturime merrte formȅn e njȅ shqiponje. E shikonin tȅ gjithȅ pȅ
r mrekulli.  Udhȅtoi natȅ e ditȅ nȅpȅr Evropȅ si George Byroni. Poeti ynȅ 
ishte kalors i  poezisȅ ashtu siç ishte edhe poeti i madh britanik Lord 
Byroni,dhe tȅ dy gjetȅn  vdekjen nȅ rrethana tragjike. Kurdo kthehej nȅ Kosovȅ
 nga qytetet evropiane mȅ  tregonte pȅr trimȅritȅ e tij nȅ mitingjet e 
poezisȅ. Tregonte pȅr vargjet  poetike dhe kritikat qȅ u kishte bȅrȅ grekȅ
ve nȅ Athinȅ, pastaj nȅ Romȅ , nȅ  Paris dhe nȅ Berlin . Unȅ pohonte Aliu: 
Jam “ambasadori mȅ i mirȅ i Kosovȅs” dhe  qeshej. Por kȅto i bȅnte pȅr 
shaka sepse nuk kishte pretendime pȅr asnjȅ detyrȅ  jashtȅ Kosovȅs. 
Pȅr  Parisin dhe Ulqinin kishte shumȅ kujtime tȅ gȅzuara dhe tȅ hidhura. N
ȅ qytetin  bregdetar shqiptar kishte kaluar ditȅ dhe netȅt mȅ tȅ mira. Ndȅ
rsa Parisin e  kujtonte pȅr atȅ dhȅmbje tȅ madhe tȅ jetȅs. Atje kishte pȅ
rjetuar dȅshpȅrim tȅ  madh pȅr djalin e tij jetȅshkurtȅr Lumin e vogȅl, p
ȅr tȅ cilin shkroi njȅ epope  tȅ tȅrȅ. Gjithmonȅ mȅ kujtonte atȅ vargun 
tragjik tȅ rilindasit shqiptarȅ:  “Ditȅn qȅ vdiqe ende nuk tȅ kam parȅ, 
lotȅt qȅ kam derdhur ende nuk janȅ  tharȅ”.Ndonjȅherȅ kam biseduar me tȅ 
nȅ lidhje me kȅtȅ dhembje dhe shȅrimin e  saj. Jo tregonte Aliu kjo plagȅ 
nuk shȅrohet kurrȅ dhe aty merrte fund biseda  jonȅ pȅr Lumin. Pȅr shumȅ 
lexuesȅ shqiptar qȅ nuk e kanȅ lexuar poemȅn “Lum  Lumi” po citojmȅ vetȅ
m disa vargje tȅ kȅsaj:

FLETЁ E BARDHЁ:
Mbi  tavolinȅ
Fletȅ e bardhȅ Aty do shkruar:
Lum Podrimja vdiq mȅ 29 Shtator  1982.

Po unȅ nuk mund ta nȅnshkruaj vdekjen tȅnde
Tȅ ndjej nȅ qȅnie si  lȅviz si merr frymȅ
Tȅ shoh nȅ jetȅ gjithkund tȅ prek

Vdekjen tȅnde  nuk mund ta nȅnshkruaj voglush

Varrmihȅsit le ta qesin emȅrin
Ose  bardhȅsia tȅ mȅ mbulojȅ
Edhe mua tȅ tȅrin.

Ulpianȅ,tetor,  1982.

Javȅn e kaluar, 30 vjet mȅ vonȅ vdiq baba i Lumit dhe autori i “Lum  Lumit
”. Ky na kujton edhe poetin arbresh Zef Serembȅn. Kȅshtu i kishte dhȅnȅ  
fund jetȅs edhe Leon Tolstoi. Ai nga tȅ ftohtit e Siberisȅ ,ndȅrsa Aliu 
ndoshta  nga vapa e Mesdheut. Poetȅt janȅ njȅ gjini e veçantȅ njerȅzore. Ata 
nderohen  sidomos nȅ vdekje. Nȅ mortin e Viktor Hugo kishin marrȅ pjesȅ mȅ
 shumȅ se dy  milionȅ veta. Kam dȅgjuar shumȅ edhe pȅr ceremoninȅ 
mortore tȅ Gjergj Fishtȅs  dhe tȅ disa poetȅve tȅ tjerȅ shqiptarȅ. Nderime tȅ 
tilla meriton edhe Ali  Podrimja. Meriton sepse la pas njȅ trashgȅmi tȅ 
madhe kulturore. Vargjet e tij  poetike janȅ monumentale,janȅ tȅ nobelueshme. 
O mik i dashur prehu i qetȅ nȅ  amshim nȅ dheun tȅnd tȅ Kosovȅs qȅ aq shum
ȅ e deshe.


Ali Podrimja poet e patriot - Gjekë Gjolekaj
 
 
Lajmi pȅr humbjen e Ali Podrimȅs nȅ Francȅ e mora nga Zenun Çelaj dhe mȅ  
shqetȅsoi shumȅ,por duke e ditur natyrȅn e tij tȅ paparashikueshme,isha 
pak  optimist se ndoshta mund tȅ jetȅ gjallȅ. Pȅr miqtȅ dhe Familjen e tij 
ato ditȅ  ishin tepȅr tronditȅse. Kjo humbje ringjalli kujtesȅn humbjen 
katastrofike tȅ  mijȅra shqiptarȅve nga Kosova dhe Shqipȅria. S’ka dyshim se 
ato humbje tragjike  i kishte pȅrjetuar rȅndȅ edhe Ali Podrimja. Ditȅt 
dhe netȅt e humbjes sȅ Aliut  ishin njȅ ankth i vȅrtetȅ.Vetȅm ata qȅ kanȅ p
ȅrjetuar situata tȅ tilla dinȅ tȅ  pȅrshkruajnȅ njȅ trishtim si ky. 
Lajmin pȅr vdekjen Ali Podrimȅs e dȅgjova prej  zonjȅs sȅ tij shumȅ tȅ 
nderuar dhe fisnike Fitore Podrimja. Ajo mȅ tha: “Aliun e  kanȅ gjet tȅ vdekur” 
dhe pȅr njȅ çast i humbi zȅri si pasojȅ e dhȅmbjes dhe  lotȅve. Kjo zonjȅ 
e shkȅlqyeshme shqiptare ishte nȅ dijeni tȅ plotȅ se ne kishim  qenȅ miq t
ȅ dashur. Pas njȅ bisede jo tȅ gjatȅ ramȅ dakord, qȅ vdekja e tij  ishte 
e dhimbshme por e lavdishme. Ky zog shtegtar i tokȅs arbȅrore kishte  
fluturuar atje nȅ dheun e artit poetik pȅr tȅ kȅnduar kȅngȅt e dhembjes  kombȅ
tare.Pavarȅsisht moshȅs dhe shȅndetit nȅ rȅnije e sipȅr si trim qȅ ishte 
 kȅrkonte tȅ aktronte nȅ teatrin poetik tȅ Mesdheut, atje nȅ vapȅn 
mesdhetare tȅ  Galisȅ. Aliu ynȅ ishte poet dhe aktor. Asnjȅ poet shqiptar, ose 
edhe i huaj nuk  mund t’i recitonte aq bukur vargjet e veta. Kam dȅgjuar, 
bile edhe recitimet e  Gjergj Fishtȅs e shumȅ poetȅve tȅ tjerȅ por ata nuk 
kishin fuqinȅ e aktrim tȅ  Ali Podrimȅs.  
Pȅr kȅtȅ poet tȅ madh kisha dȅgjuar para 50 vjetȅsh, nȅ gjimnazin e 
Gjakovȅs,  ku kishte qenȅ gjimnazist. Djemtȅ si Ali Podrimja ishin lajmȅtarȅ tȅ
 lirisȅ.  Bile Gjakova e tij ishte shndȅrruar nȅ njȅ vatȅr manifestimesh 
poetike. Ata  ishin njerȅzit mȅ tȅ adhuruar nȅ shoqȅrinȅ shqiptare.Poezia 
ȅshtȅ njȅ gjini  letrare hyjnore. Pak njerȅz e kanȅ kȅtȅ dhunti,por ata q
ȅ e kanȅ janȅ tȅ  nderuar. Nuk e di pse por pȅr poetȅt kisha mȅ shumȅ 
dashuri se pȅr artistȅt e  tjerȅ. Kjo dashuri mȅ çoi nȅ miqȅsi me Martin 
Camaj dhe Bardhyl Pogonin tȅ cilȅt  kaluan nȅ amshim shumȅ vjet mȅ parȅ
,Martini nȅ dheun e Gjermanisȅ,ndȅrsa  Bardhyli nȅ tokȅn e Amerikȅs. 
Pas shuarjes sȅ tyre fizike kȅrkova njȅ poet tjetȅr shqiptar dhe mȅ nȅ 
fund e  gjeta. Ai ishte Ali Podrimja. Pȅr shqiptarȅt e Amerikȅs ishte emȅr 
i nderuar.  Çdo revistȅ dhe gazetȅ shqiptaro-amerikane i botonte shkrimet 
dhe poezitȅ e tij.  Shkroi dhe bashkȅpunoi rregullisht me gazetȅn 
shqiptaro-amerikane “Illyria” tȅ  New York-ut. Ali Podrimja dhe Ismail Kadare janȅ 
lexuar mȅ shumȅ nȅ kȅtȅ gazetȅ  se shkrimtarȅt ose poetȅt e tjerȅ. Esetȅ 
e Ali Podrimȅs janȅ tȅ veçanta. Duke i  lexuar ato fitova respektin pȅr kȅ
tȅ poet patriot. 
Proza e tij pȅr mua ishte mȅ e lehtȅ sepse poezia ishte moderne dhe nȅ  
shumicȅn e rasteve nuk kisha fuqi intelektuale pȅr t’a shijuar. Pas mbarimit 
tȅ  Luftȅs nȅ Kosovȅ, Robert Elsie mȅ shkroi njȅ letȅr dhe mȅ propozi 
botimin  shqip-anglisht tȅ veprȅs poetike tȅ Ali Podrimȅs “WHO WILL SLAY 
THE WOLF”(kush  do ta vrasȅ ujkun) siç e kisha botuar edhe “Kanunin e Lekȅ 
Dukagjinit”. Pranova  ofertȅn e tij dhe ramȅ dakord pȅr botim. Ky vȅllim 
poetik qȅ ȅshtȅ ndoshta  botimi mȅ elegant i Ali Podrimȅs,doli nga shtypi nȅ
 pranverȅ tȅ vitit 2000 dhe  nȅ qershor tȅ atij viti shkova nȅ Kosovȅ pȅ
r herȅ tȅ parȅ pas 25 vjetȅsh dhe ia  solla Ali Podrimȅs kȅtȅ botim pȅr t
ȅ cilȅn u gȅzua sikur t’i kishte lindur edhe  njȅ djal.Mȅ pȅrqafoi disa 
herȅ dhe atȅ ditȅ u bȅmȅ miq tȅ pȅrjetshȅm. Nuk ishim  takuar asnjȅherȅ 
mȅ parȅ. Kisha dȅgjuar se ȅshtȅ poet i madh.Nȅ qytetin e tij tȅ  lindjes 
kisha mbaruar gjimnazin,prej tȅ cilit u largova me pȅrshtypje shumȅ tȅ  
mira. Gjakovarȅt ishin qytetarȅ tȅ vȅrtetȅ. Nuk ishin krahinorȅ dhe as 
fanatikȅ  fetarȅ. Kȅshtu qȅ u ndjeva mirȅ me Ali Podrimȅn. Aliu ishte 
kryelartȅ pȅr  qytetin e tij tȅ lindjes dhe asnjȅ herȅ nȅ jetȅn e tij nuk mȅ 
tha njȅ fjalȅ tȅ  keqe pȅr Gjakovȅn dhe as pȅr qytetarȅt e saj. Bile as pȅ
r ata qȅ kishin shȅrbyer  nȅ detyrat mȅ tȅ larta tȅ Jugosllavisȅ. E bȅ
nte kȅtȅ nga fisnikȅria e jo nga  hipokrizia.Pavarȅsisht se jam qytetar i 
Amerikȅs kryesisht i New York-ut tash 42  vjet,ndjehesha inferior ndaj 
qytetarit gjakovar Ali Podrimja. Mȅ ȅshtȅ lutur  disa herȅ tȅ shkruaj pȅr Gjakov
ȅn e tij tȅ dashur. Vazhduam lidhjet me ndonjȅ  ndȅrprerje tȅ shkurtȅr. 
Prerjet e lidhjeve telefonike e shqetȅsonin shumȅ,kȅshtu qȅ menjȅherȅ 
shkonte  tek miqtȅ e mi nȅ Prishtinȅ dhe pyeste pȅr mua. I lutej, sidomos 
Myrteza Kadȅs  pronarit tȅ Firmȅs “Kada Books”qȅ t’i bȅja telefon. Kȅshtu 
i rivendosnim lidhjet  dhe vazhdonim pȅr vite tȅ tȅra pa ndȅrprerje. Gjatȅ 
bisedȅs pyetja e tij e parȅ  ishte:”Ç’ka kemi atje në Amerikë”? “Ç’ka 
thotȅ Amerika pȅr Kosovȅn”? “Kosova pa  Amerikȅn nuk ka shpȅtim”.”Amerikanȅ
t janȅ trima e fisnikȅ” “Zoti e bekoftȅ  Amerikȅn”!  
Njȅ herȅ ia tregova thenijen e famshme tȅ Abraham Lincolnit: “Amerika ȅsht
ȅ  shpresa e fundit e njerȅzimit” dhe Aliu e citonte kȅtȅ fjali kudo. 
Ishte  intelektuali shqiptar mȅ proamerikan qȅ kam parȅ ndonjȅherȅ,pavarȅ
sisht se  asnjȅherȅ nuk kishte qenȅ nȅ Amerikȅ. E ftova pȅr vizitȅ, por jo 
sot jo nesȅr  dhe shkoi nȅ amshim pa e parȅ kȅtȅ vend. Ndȅrsa pȅr Evropȅn 
nuk fliste mirȅ.  Pȅrkundrazi gjithmonȅ ankohej pȅr padrejtȅsitȅ 
evropiane ndaj shqiptarȅve. Ali  Podrimja gȅzonte nga udhȅtimet brenda e jashtȅ 
atdheut. Çdo pȅllȅmbȅ e tokȅs  shqiptare pȅr Aliun ishte e shenjtȅ. Nȅ 
poezi, nȅ shkrime dhe nȅ jetȅn e  pȅrditshme ndjente dhȅmbje tȅ madhe pȅr 
trojet tona tȅ humbura. Asnjȅ poet ose  intelektual shqiptar nuk ka bȅrȅ kaq 
udhȅtime tȅ vȅshtira nȅpȅr trojet e  Arbȅrisȅ.Fjalori i tij poetik ishte 
i veçante pȅr trojet etnike. Nuk kishte  frikȅ lartȅsitȅ,ose ujȅrat e rrȅ
mbyeshme dhe as motin e keq. Hidhej kokȅ poshtȅ  prej urave dhe shkȅmbijȅ
ve mȅ tȅ larta tȅ bregdetit. 
Nȅ ato fluturime merrte formȅn e njȅ shqiponje. E shikonin tȅ gjithȅ pȅr 
 mrekulli. Udhȅtoi natȅ e ditȅ nȅpȅr Evropȅ si George Byroni. Poeti ynȅ 
ishte  kalors i poezisȅ ashtu siç ishte edhe poeti i madh britanik Lord 
Byroni,dhe tȅ  dy gjetȅn vdekjen nȅ rrethana tragjike. Kurdo kthehej nȅ Kosovȅ 
nga qytetet  evropiane mȅ tregonte pȅr trimȅritȅ e tij nȅ mitingjet e 
poezisȅ. Tregonte pȅr  vargjet poetike dhe kritikat qȅ u kishte bȅrȅ grekȅve 
nȅ Athinȅ, pastaj nȅ Romȅ  , nȅ Paris dhe nȅ Berlin . Unȅ pohonte Aliu: 
Jam “ambasadori mȅ i mirȅ i  Kosovȅs” dhe qeshej. Por kȅto i bȅnte pȅr 
shaka sepse nuk kishte pretendime pȅr  asnjȅ detyrȅ jashtȅ Kosovȅs. 
Pȅr Parisin dhe Ulqinin kishte shumȅ kujtime tȅ gȅzuara dhe tȅ hidhura. Nȅ
  qytetin bregdetar shqiptar kishte kaluar ditȅ dhe netȅt mȅ tȅ mira. Ndȅ
rsa  Parisin e kujtonte pȅr atȅ dhȅmbje tȅ madhe tȅ jetȅs. Atje kishte pȅ
rjetuar  dȅshpȅrim tȅ madh pȅr djalin e tij jetȅshkurtȅr Lumin e vogȅl, pȅ
r tȅ cilin  shkroi njȅ epope tȅ tȅrȅ. Gjithmonȅ mȅ kujtonte atȅ vargun 
tragjik tȅ rilindasit  shqiptarȅ: “Ditȅn qȅ vdiqe ende nuk tȅ kam parȅ, 
lotȅt qȅ kam derdhur ende nuk  janȅ tharȅ”.Ndonjȅherȅ kam biseduar me tȅ n
ȅ lidhje me kȅtȅ dhembje dhe shȅrimin  e saj. Jo tregonte Aliu kjo plagȅ 
nuk shȅrohet kurrȅ dhe aty merrte fund biseda  jonȅ pȅr Lumin. Pȅr shumȅ 
lexuesȅ shqiptar qȅ nuk e kanȅ lexuar poemȅn “Lum  Lumi” po citojmȅ vetȅ
m disa vargje tȅ kȅsaj:

FLETЁ E BARDHЁ:
Mbi  tavolinȅ
Fletȅ e bardhȅ Aty do shkruar:
Lum Podrimja vdiq mȅ 29 Shtator  1982.

Po unȅ nuk mund ta nȅnshkruaj vdekjen tȅnde
Tȅ ndjej nȅ qȅnie si  lȅviz si merr frymȅ
Tȅ shoh nȅ jetȅ gjithkund tȅ prek

Vdekjen tȅnde  nuk mund ta nȅnshkruaj voglush

Varrmihȅsit le ta qesin emȅrin
Ose  bardhȅsia tȅ mȅ mbulojȅ
Edhe mua tȅ tȅrin.

Ulpianȅ,tetor,  1982.

Javȅn e kaluar, 30 vjet mȅ vonȅ vdiq baba i Lumit dhe autori i “Lum  Lumit
”. Ky na kujton edhe poetin arbresh Zef Serembȅn. Kȅshtu i kishte dhȅnȅ  
fund jetȅs edhe Leon Tolstoi. Ai nga tȅ ftohtit e Siberisȅ ,ndȅrsa Aliu 
ndoshta  nga vapa e Mesdheut. Poetȅt janȅ njȅ gjini e veçantȅ njerȅzore. Ata 
nderohen  sidomos nȅ vdekje. Nȅ mortin e Viktor Hugo kishin marrȅ pjesȅ mȅ
 shumȅ se dy  milionȅ veta. Kam dȅgjuar shumȅ edhe pȅr ceremoninȅ 
mortore tȅ Gjergj Fishtȅs  dhe tȅ disa poetȅve tȅ tjerȅ shqiptarȅ. Nderime tȅ 
tilla meriton edhe Ali  Podrimja. Meriton sepse la pas njȅ trashgȅmi tȅ 
madhe kulturore. Vargjet e tij  poetike janȅ monumentale,janȅ tȅ nobelueshme. 
O mik i dashur prehu i qetȅ nȅ  amshim nȅ dheun tȅnd tȅ Kosovȅs qȅ aq shum
ȅ e  deshe.