Ali PODRIMJA - Poetry nga Ilir Spata Harrim Poeti kushtuar Ali Podrimjes

Harrim Poeti

Ali  Podrimjes

Mes  lisash hyni, u harrua
Ai, qëndistari i Fjalës Shqipe.
Pa frymë mbet' Bota,  e shokueme;
Qielli mbi të derdh rreze drite.
Ka mbetë Poeti, s'dihet se  ku?
Një kangë të re duke këndu.

Mes lisash hyni edhe bori.
Ndoshta  u deh nga madhështia?
Nga Ai i lashti, Stërgjyshori?
E dehu flladi e  puhia.
Ndën hije lisash e la Botën.
Drejtë përjetësisë muzat e  ndollën?

Një shkulim flokë e rrahim duar:
" Ka humbë Poeti, oh! Ku,  ku!"
" Diku mes lisash asht harruar;
E fundmja kangë mbetë pa këndu?"
"  Na përvëloi zemër e shpirt!"
" La prapa shtigje mbushë me  dritë!"

Magji e pyllit e tërhoqi
Si t' ishte pyll lisash Kosove.
Ta  thotë me shpirt diçka e dogji;
Një kangë të re që s'e dëgjove,
Se ndali  frymë e fali shpirt
Aty mes lisash, ku rrijnë hyjnitë.

Trille poetësh  të hazdisun,
Sa herë këtë Botë me mendje lanë?!
Kërkojnë gjithësitë ku  patën nisun,
Qetësi e prehje kurrë nuk kanë!
Një fërfëllimë ua nxit  frymëzimin
Me kangë vaji qajnë njerëzimin!

Poet i fjalës së bukur  Shqype
Duket krejt bore këtë herë?!
Lartësitë e lisave të përpinë
E  shtjellë e flladit u ba erë!
Të mori shpuri në tjetër Botë,
Ne na përzihen  kangë e lotë.

Të mori Vdekja në shtegëtime
Maskuar pyllit qe  Pavdekësia.
Të ndollën muzat n' ambëlsi rime;
Mes gjethe lisash  Poezia
Të fundmen kangë këndoi vetmuar
Ndërsa të ngrinin kambë e  duar.

Mes pyllit mbete bashkë me lisa,
Me Stërgjyshorët  shtatënaltë.
U mrrudh e qau Fjala Shqype,
U drodh e ngriu e tokës  baltë.
Krahnorin hapun dhimbjes pret
Nana Kosovë birin e vet.

Ti, i  harruar botësh tjera,
Duket s' do kthehesh këtë herë?
Ca shfrime shpirti  përcjell era
Poetëve mbledhun t'ua shpjerë.
Ca malle djegëse që  trazojnë
Të tuat kangë do na kujtojnë.

O pjesë e shpirtit të Kombit  tim!
Pushofshë i qetë në amëshim !
Na lé ca kangë që t' i këndojmë
Na  lé ca fjalë që të trazojnë.
Ca baltë Kosove ngjizun mallë.
E të  stërgjyshit shpirt, të bardhë!



Ilir Lazim Spata 25 Korrik 2012  NY