Imagjinata dhe realiteti politik [1 Attachment]

Imagjinata dhe realiteti
politik
 
[…] Shqipninë
e kemi krijue vet me gjak e mundime. Shqipnisë duhet t’i dalm zot, dhe na duhet
ta mprojmë e forcojmë[…]
                                                                               Hasan Prishtina
 
Lufta politike në Maqedoni ka marrë një pamje tjetër.
Çdo ditë ndeshemi me gjëra të panevojshme. Populli sikur nuk e kupton, apo
është më lehtë të heshtë dhe të thotë punën le ta bëjnë politikanët, ata janë
të përzgjedhurit tonë. Pra, stili i deputetit të BDI, i cili HESHTË,  është udheheqes i popullit. Edhe unë dua të
hesht, mirëpo diçka nga mbrenda nuk më lë të qetë. 
Ky muaj ishte më dinamik, nëpër faqe sociale, në
profilet e shumë shqiptarëve ishte Hasan Prishtina. Nga shumë njerëz doja të
dëgjoj se çfar dijn për personalitetin e tij. Nuk mora përgjigjen që doja. U
përgjigjnin shkurt: busti i tij u vendos edhe në kryeqendrën e shqiptarëve, në
Shkup. Thjeshtë, ishte përgjigje e imponuar nga politika. Kureshtja nuk më la
të qetë, isha te busti i Hasan Prishtinës. Për momentin mu kujtuan fjalët e tij
që i përsëriste në Parlament dhe jasht tij:  Shqipninë
e kemi krijue vet me gjak e mundime. Shqipnisë duhet t’i dalm zot, dhe na duhet
ta mprojmë e forcojmë...
Sa herë që doja të largohem nga ai vend, diçka më
motivonte, sikur të më dëgjonte do kisha folur me te, do i thoja  shumë gjëra, do i thoja se  shembulli i politikës shqiptare në Maqedoni
është argument i mirë që tregon për pasojat e humbjes që i ka politika ditore
në garë me kohën. Me siguri se politikanët në supet e tyre  kanë barrë të madhe, andaj për ta është më
lehtë që të mendojn për ndonjë “bust’’  me deshirën e flakt për të lënë gjurmë në vend
dhe kohë, duke mos menduar ndonjëherë se ku gjendet populli shqiptar e ku
gjendet bota!
Për momentin shqiptarët jetojn me imagjinatën e
politikanëve dhe me realitetin e hidhur.
 
	1. IMAGJINATA: Më shumë se 300 vjet në Skotland ka jetuar princi Çarls. Ai ishte në luftë me Mbretëreshën e Anglis për pavarësin e Skotlandës, u strehua në një kështjellë kur ushtarët anglez donin ta vrisnin. Oborrtarët mbyllën portën kryesore që ta mbronin princin dhe i çelën një dalje tjetër. Sot e 300 vjet porta keyesore rri e mbyllur, skotlandesët e presin Princin! Me këtë imagjinat jetojn edhe politikanët shqiptar, e harrojn se proceset politike janë në duar të tyre, se ata janë hapës të portave. Kjo imagjinat iu imponua edhe popullit me sjelljen e bustit të Hasan Prishtinës.
 
 
	*  U la borxhi i historisë!
	* Hasan Prishtina i vogël në Tiranë dhe Prishtinë, kurse shumë i madh në Shkup!
	* U vendos busti i Hasanit në Shkup - Shqiptarët tani marrin frymë më lire.
 
 


2. REALITETI: Është e vërtetë se hapja e portave
është ide që e ushqejn shqiptarët e mbetur jasht kufijve të Shqipëris politike.
Të gjithë e dijn se çështja e shqiptarëve të maqedonisë është një nyje që do
zgjidhje. Princi skotlandes do të kthehet ndonjëherë, sepse e pret lufta për
pavarësi. Hasan Prishtina bëri ate që sot politikanët e shohin vetëm në endërr.
·        
 Vendosja
e bustit më tepër është çështje politike se sa "larje" të borxhit.
Borxhi i historis nuk pastrohet me buste por me punë dhe vepra shkencore , duke
përcjell mesazhet dhe gjurmët e tij politike.
 
·        Hasan Prishtina ishte i madh ku shkonte, i madh ishte edhe në
parlamentin e Perandoris Osmane. Ky ishte jurist që mund të zinte vend të mirë,
poste, të ndërrtonte karrier e të pasurohej. Por, ai zgjedhi një rrugë tjetër,
rrugën e një luftëtari që synonte lirin e vendit.  Kurse, sot në Shkup është i fyer nga
padrejtesit që i'u bëhen shqiptarëve…Realitet sot I përgjigjet asaj që shkruante gazeta Ora Shqiptare
(Vjenë ): ishte koha kur fëmija qëndronte mbi plakun, kulimi mbi burrin,
ç’nderimi mbi nderin, tradhëtari mbi patriotin.
·        
 Po të
ishte gjallë Hasan Prishtina, do i pastronte punët me hileqarët dhe naivët
politik të politikës së sotme, e mandje do u merte me Gruevskin. Pas kësaj
Shqiptarët do ishin të lirë.
 
PERFUNDIMI:
Rrenat kanë fund, shqiptarët janë të mjerë si pasoj e udhëheqësve të mjerë. Kur
të largohen( e kjo varet nga ne), do të vendosim një bust të madh të një fëmiu
që mban një letër e në të do shkruaje: Deshtët të ma humbni të ardhmen, Zoti më
udhëzoi që mos t'iu mbështes... e ardhmja ime është pa ju, pra pa gënjeshtra,
pa vjedhje, pa plaçkitje, pa vrasje, pa mundime...
 
 
                             
                                                           Agim Jakupi -
Shkup