[AlbClub] Reagimi i Shoqërisë sonë?! Re : Kur lufta brenda llojit quhet disidence

                  *** AlbClub Discussion List ***

Faruk,

Bukur, e dhimbshme, por jo realist gjykimi i z. Ndreca, për reagimin e shoqërisë aktuale shqiptare.

Pse?  

Ja pse:

Z. Ndreca shkruan:

 

“Kjo asht arsyeja pse sot mbeturinat e shkaktarëve të nji makthi   shumëdekadash nuk janë të besueshëm për shoqninë civile as kur flasin për   të kaluemen dhe as kur mendojnë për të ardhmen. Intervali mes Shqipnisë së   vërtetë dhe monstrës që ata drejtpërdrejt apo zhdrejtazi krijuen nuk mund   të mbushet me banalitetet e bezdisshme që tregojnë sot.”

 

E pra nuk është kështu në praktikë: “ata janë të besueshëm për shoqërinë civile ..”, deri sa pothuaj të gjithë at që dëgjohen (në politikë, në masmedia, në OJQ-të, kudo), janë të atillë.

Përshëndetje.

Bashkimi


Bashkim Kopliku
Phone: +355 52 23663
Mob: +355 0682200590
Email: <[email protected]>
optional: <[email protected]>

Please, send important e-mails 
on both addresses.

  ----- Original Message ----- 
  From: Faruk Myrtaj 
  To: [email protected] 
  Sent: Monday, February 18, 2008 3:25 PM
  Subject: [AlbClub] Kur lufta brenda llojit quhet disidence


                    *** AlbClub Discussion List ***




  Kur lufta brenda llojit quhet disidencë


  gazeta Shekulli, E Hene, 18 Shkurt 2008


  Nga Ardian Ndreca




  Kujtesa historike

  A kanë ndryshue shpirtnisht disidentat e Bllokut në vitet e burgimit apo  
  të internimit?

  Ka gjasë që burgu dhe internimi t'i ketë ndërgjegjsue rreth idesë  
  çnjerëzore që u dha pushtet, rreth tmerrit që ata dhe familjet e tyne i  
  shkaktuen shumicës së shqiptarëve

  Mund të quhej ndryshe edhe "disidenca brenda Bllokut", por Blloku mbetë  
  gjithsesi nji metaforë e lidhun gjeografikisht me nji copë territori të  
  kufizuem ku jetonin disa borgjezë shpirtvegjël të farkëtuem në momentet e  
  çlodhjes prej "luftës së egër të kllasave".

  Privilegjet, karriera, lufta për ekzistencë, rreziku që nji ditë mund ta  
  pësonin – bante që ish- komisarë e komandanta partizanë, agjitatorë dhe  
  agjitatore, njerëz të randomtë për nji shoqni normale - të ktheheshin në  
  ujq ndaj njeni-tjetrit dhe ndaj gjithë frymorëve në përgjithësi.

  Nji pjesë e tyne kishte mbarue ndonji gjimnaz në kohë të monarkisë e fill  
  mbas luftës kishte krye kurse dhe shkolla në Jugosllavi dhe në BRSS. Kurse  
  pjesa ma e madhe ishin gjysmë-analfabetë dhe gjysmë-njerëz të ardhun prej  
  krahinave ma të humbuna, ku qytetnimi nuk kishte kalue as aq sa nevojitet  
  për me mësue gjanat ma thelbësore – këta të fundit kishin shumë ma tepër  
  arsye me ruejt postet e fitueme me gjak.

  Padyshim që e drejta me jetue në Bllok ishte fitue me gjak; ma së shumti  
  me gjak shqiptarësh.

  Por blloku nuk mbaronte mbrenda Bllokut. Ai ishte kudo ku kishte shqiptarë  
  që prej adhurimit primitiv apo prej tmerrit (që asht nji ndjenjë ma  
  njerzore) – i mbanin sytë kah Enver Hoxha dhe klika e tij e çmendun dhe  
  gjakatare.

  Blloku ishte kompaktësimi ideal i njerzve pa dyshime serioze. E megjithatë  
  nji pjesë e tyne përfundoi në kampet e përqendrimit dhe në burgjet që ata  
  vetë patën ndërtue me zell klasor. Vetëm atëherë diktatura e proletariatit  
  iu duk diçka skandaloze - dëshmuen ata ma vonë - dhe burgjet shqiptare iu  
  duken çnjerëzore.

  Çudi, burgjet dhe diktatura e proletariatit ishin e vetmja gja që  
  funksiononte si meçik në Shqipninë e Enver Hoxhës qysh prej vitit 1945 e  
  këta, vetëm në vitet '60 apo në vitet '70 e mësuen këtë gja!

  Edukimi komunist ishte nji gja e neveritshme, por riedukimi ishte nji  
  mjerim i vërtetë.

  E pra zona mes edukimit dhe riedukimit përcaktohej prej humorit të nji  
  funksionari me xhaketë gjithmonë demodé apo prej nji operativi që kishte  
  vetëdijen e nji qeseri, prej nji kryetari Fronti apo prej nji spiuni të  
  padukshëm që firmoste nji letër dhe shkatrronte nji jetë.

  N'ato vite marria ishte ba kujdestarja e arsyes, tue e ndryshue kështu  
  cilsinë e vetë jetës dhe tue ba që në pesë dekada bijtë e saj të  
  shumoheshin në progresion gjeometrik. Nji progresion i këtillë i shtynte  
  me ia hangër kryet njeni-tjetrit, mbasi Natyra në squetsinë e vet lejon të  
  keqen me qëllim që e keqja të hajë vetveten.

  Si mund të trajtohet si shfaqje disidence fakti që ndonji prej tyne  
  jetonte si viveur në nji kohë që populli i thjeshtë rrinte në radhë qysh  
  në ora 5 të mëngjesit për me marrë 2 litra qumësht? Çfarë disidence asht  
  me mbajtë flokët e gjatë në nji vend ku rrena i kishte kambët ma të  
  shkurta se kurrkund tjetër në botë?

  Për vite të tana, kriminelat që me maskën e komunizmit në fytyrë  
  terrorizuen shqiptarët – patën mundësinë me përfundue me ceremoni në  
  burgjet komuniste. Këto ishin rastet kur ato burgje kryenin me të vërtetë  
  funksionin e tyne natural.

  Megjithatë, ata në burgje nuk përfundonin pse urrenin komunizmin apo pse  
  ishin mërzitë me mësimet e Marksit apo të Leninit, përkundër, shumica e  
  tyne e deshtën Marksin dhe Enverin deri në fund.

  Asnji prej tyne nuk përfundoi në burgje pse vërejti tek komunizmi nji  
  sistem shtazor që vorfnoi vendin dhe shkatërroi shqiptarin, por thjesht  
  pse mbrenda llojit shpërthente tash e parë nji ritual spastrues primitiv.

  Për me e ruejt të shëndetshme Partinë nga kolera herë mbas here digjeshin  
  disa dordoleca. Por edhe ata që digjeshin për me afirmue higjienën e  
  Partisë nuk ishin as shenjtën e as filantropë të shqiptarëve.

  Ndonji sish, që ushqente trille (velléités) letrare, deshti me ia lanë  
  «fajin» e burgimit letërsisë që kishte shkrue. Por po të lexohet sot ajo  
  palo letërsi të çohen flokët përpjetë prej idiotsinave të skematizueme me  
  talent aparatçikut. Po të kishin përfundue me të vërtetë në burg për arsye  
  të letërsisë së tyne, nuk do t'i kishte dënue Enver Hoxha por Klioja,  
  Melpomeni, Eratoja apo ndonji muzë tjetër.

  Disidentat e Bllokut kanë besue tek Partia derisa u ka leverdisë, kanë  
  rrahë shuplakë derisa u janë çue duert gjak, dhe s'kanë ndejt asnjiherë pa  
  ngritë dorën për me çue drejt pushkatimit apo drejt internimit njerëz të  
  pafajshëm.

  Kjo asht arsyeja pse sot mbeturinat e shkaktarëve të nji makthi  
  shumëdekadash nuk janë të besueshëm për shoqninë civile as kur flasin për  
  të kaluemen dhe as kur mendojnë për të ardhmen. Intervali mes Shqipnisë së  
  vërtetë dhe monstrës që ata drejtpërdrejt apo zhdrejtazi krijuen nuk mund  
  të mbushet me banalitetet e bezdisshme që tregojnë sot.

  A kanë ndryshue shpirtnisht disidentat e Bllokut në vitet e burgimit apo  
  të internimit?

  Zemra e njeriut nuk mund të shqyrtohet lehtë, por ka gjasë që burgu dhe  
  internimi t'i ketë ndërgjegjsue rreth idesë çnjerëzore që u dha pushtet,  
  rreth tmerrit që ata dhe familjet e tyne i shkaktuen shumicës së  
  shqiptarëve, rreth padrejtësisë së privilegjeve që gëzuen për vite me  
  radhë...

  Ndoshta ky ndërgjegjsim ka ndodhë, mbasi nuk duem me besue se sot gjithë  
  mllefi i tyne asht vetëm pse nuk mujtën me e çue deri në fund rrugën me  
  privilegje ku rastësia historike (dhe jo inteligjenca, talenti apo  
  meritat) i kishte katapultue.

  Për me e kuptue se populli shqiptar asht popull i mirë, nuk mjafton vetëm  
  me shkue e me rrëmue dokumentat e vërteta ku tregohet se nji pjesë e  
  kuislingëve shqiptarë dhe nji pjesë e njerzve të thjeshtë shpëtuen  
  hebrenjt.

  Mjafton me pa sesi mbas ramjes së komunizmit gati asnji prej atyne që nga  
  Jugu në Veri vuejtën padrejtësisht dhe qenë viktima të terrorit komunist  
  për dekada, nuk shkuen me ua shkrepë në lule të ballit shokut Ramiz,  
  shokut Aranit, shokut Hekuran, shoqes Nexhmije... që e meritonin  
  plotësisht nji gja të tillë.

  Ky asht jo vetëm ndryshimi mes qytetnimit dhe barbarisë por dhe treguesi  
  se hakmarrja politike ishte tipar i ideologjisë komuniste, e ky tipar  
  themelor i saji krijoi nji disidencë të rreme en bloc – krijoi gogsimat e  
  nji darke makabre ku të ftuemit e nderit përfunduen tue hangër  
  njeni-tjetrin.

  Si mund të trajtohet si shfaqje disidence fakti që ndonji prej tyne  
  jetonte si viveur në nji kohë që populli rrinte në radhë? Çfarë disidence  
  asht me mbajtë flokët e gjatë në nji vend ku rrena i kishte kambët ma të  
  shkurta se kurrkund tjetër në botë?

  Për me e kuptue se populli shqiptar asht popull i mirë, nuk mjafton vetëm  
  me shkue e me rrëmue dokumentat e vërteta ku tregohet se nji pjesë e  
  kuislingëve shqiptarë dhe nji pjesë e njerëzve të thjeshtë shpëtuen  
  hebrenjtë

  Mbas ramjes së komunizmit gati asnji prej atyne që vuejtën padrejtësisht  
  nuk shkuen me ua shkrepë në lule të ballit shokut Ramiz, shokut Aranit,  
  shokut Hekuran, shoqes Nexhmije… që e meritonin plotësisht nji gja të tillë

  ______________________________________________________________
  If you wish to unsubscribe, send a blank message to:
  [email protected] , or visit Alb-Club's page at:
  http://www.alb-net.com/mailman/listinfo/alb-club

______________________________________________________________
If you wish to unsubscribe, send a blank message to:
[email protected] , or visit Alb-Club's page at:
http://www.alb-net.com/mailman/listinfo/alb-club