[AlbClub] Ne europianet nuk jemi superiore

                  *** AlbClub Discussion List ***



Ka fetarë që luten gjithë ditën, ka të tjerë që i luten Zotit, por dhe
ndihmojnë konkretisht të tjerët. S¦ur (motra) Emmanuelle bën pjesë në këto
të fundit. E lindur në Belgjikë me 16 nëntor 1908 (se shpejti 100 vjeçe) ajo
humb babain kur ishte 6 vjeçe. Në moshën 23 vjeçare, mbas studimeve në
shkencat filozofike dhe fetare, bën betimin fetar në kongregacionin
Notre-Dame de Sion. Jep lëndën e letersisë në Liceun Notre-Dame de Sion në
Turqi dhe pastaj në Tunizi. Përgjatë këtyre viteve ajo vihet në shërbim të
të varfërve dhe provon « un coup de foudre » për Egjyptin. Në vitin 1971,
ajo vendos ta ndajë jeten e saj me leckamanët e Kajros. Atje ajo hap një
qendër dispancerie, një materniteti dhe një kopësht fëmijësh.
Më 1980 ajo themelon shoqatën ASME për ti ardhur në ndihme fëmijëve në të
gjithë botën. Me kërkesën e superiorëve të saj në vitin 1993 ajo largohet
përfundimisht nga Egjypti dhe vendoset në një azil pleqsh në Francë ku jeton
dhe sot. 

Në ditët tona kur ideologjitë fetare kanë zëvendësuar ato politike dhe
ekstremistet përhapin e mbjellin urrejtjen, s¦ur Emmanuelle, përhap e mbjell
dashurinë për njeriun, pa dallim origjine, ngjyre apo besimi. Jo me fjalë,
por me vepra. Jo një ditë e dy, por gjithe jetën e saj. Edhe në intervistën
e mëposhtme ajo flet e shqetësohet për atë.
Përveç veprës, me pëlqen të shprehurit e saj direkt, pa doreza. Nuk kam
asnjë kulturë fetare, por shembulli i saj më ngroh zemrën.


YD

 

Problemi i urisë në botë është aktual më shumë se kurrë. Si reagoni ju ?

Kjo është tragjike. Ne jemi të pafuqishëm për t¹ju përgjegjur dramës që
shkakton mungesa e ushqimit në botë. Por mbi të gjitha unë besoj se për këtë
problem ne nuk vemë aspak zemrën tonë, shpirtin tonë as gjithë forcat tona.
Neqoftëse të gjithë vendet e pasura bashkoheshin ashtu siç e kishin premtuar
për të zgjidhur problemin, do tja kishim arritur. Ky është egoizmi i
shoqërive të zhvilluara ku ne bëjmë pjesë. Jemi të gjithë përgjegjës.

 

Vendet e pasura po e kuptojnë që ky problem po kthehet kundër tyre me
emigracionin masiv që vjen nga vendet me të varfëra. Çfarë duhet bërë ?

Për aq kohë që s¹e kanë kuptuar se atje në vend, në vendet e pazhvilluara,
duhen ndihmuar popullsitë për të dalë nga kjo gjendje, nuk do ti shmangim
asnjëherë turmat e njerzëve të uritur që kërkojnë të mbijetojnë në vendet e
pasura. Në vend të vënies së një dige me qëllim që ata të mos hyjnë, e në
vend që t¹i zbrapsësh emigrantët që kanë bërë gjithë atë udhë, ato duhet
ndihmuar me të gjitha mjetet që të zhvillohen atje në vendet e tyre. Eshtë
absurde që në Francë, i jepen para fshatarëve me qëllim që ata të shesin më
lirë, por kjo shkatërron agrikulturën e vendeve të botës së tretë. Duhet
ndaluar kjo mbyllje syshë.

 

Dje u mbajt konferenca internacionale për të ndihmuar Afganistanin. Cilat
janë përparësitë e ndihmës internacionale?

Unë nuk merrem me politikë. Për mua, përparësia janë fëmijët. Nëqoftëse nuk
kujdesemi për ata, krijojmë vjedhës, armatosim krahët e tyre. Duhet shkuar
në ndihmë të këtyre të rinjëve, që bëhen aq të dashur sapo fillojmë të
kujdesemi për ta. Kështu ata ngrihen në këmbë e bëhën qytetarë. Mjafton që
ti japësh dorën. 

 
Bota e tretë, është gjithashtu Franca, në disa lagjeŠ

Po, kjo qe ajo që më bëri më shumë përshtypje kur u ktheva nga Egjypti. Nuk
e kisha vënë re që kishte aq mjerim e të varfër në Francë. Për këtë arsye
shoqata ime (Asmae) hapi një qendër ndihme në Bobigny. Vumë ngjyra, vetëm të
hyjsh, dhe e ndjen gëzimin që rrezatohet atje. Po qe se vendet e pasura
provonin të bënin të tjera qendra si në BobignyŠ

 

Fuqia blerëse është preokupimi i parë i francezëve. Megjithatë, shifrat e
fundit tregojnë që ajo avancon. Cili është mendimi juaj ?

Me anën e mediave kemi krijuar shume nevoja. Një ditë dëgjova një grua në
televizor që qahej duke thënë : « Ah, nuk do të mund që të shkoj të bëj ski.
» Në kohën time, nuk bënim dhe nuk ishin aq të dëshpëruar. Sot, e ndjejme
këtë si një padrejtësi. Kurrë nuk kam qeshur më shumë se sa në lagjet e
varfëra të Kajros. Nuk kisha llogari në bankë, as shqetësime, as veturë dhe
as benzinë për ta mbushur, sado që të ishte çmimi i naftës !

 
Ju thoni shpesh që zhvillimi nuk është asistencaŠ

Asistenca, kjo është e tmerrshme. Herën e parë që punova me mbledhësit e
leckave në Kajro u gabova. Doja që ti nxirrja të gjithë nga ajo gjendje !
Çfarë gabimiŠ Së pari duheshin dëgjuar dhimbjet e tyre dhe dëshirat e tyre.
Tani, shoqata ime i ndihmon si të barabartë. Ne europianët nuk jemi më
superiorë se të tjerët. Në çdo vend të varfër, ka thesare, forca, dëshira.
Sapo i jep dorën, ecën sebashku, lidhur dorë më dorë, duke respektuar
identitetet, fiton rezultate të jashtëzakonshme.

 
Ju keni takuar shume të rinj nëpër shkolla. Si u janë dukur ?

Kemi një rini të jashtëzakonshme, që ka etje për të dëgjuar gjëra të
vërteta. Kur flisja, mund të dëgjoje mizat që fluturonin. Ishin konshiente
për përgjegjësinë e tyre. Marr letra pesë vjet mbas takimit që kam patur me
ato në këtë apo atë shkollë. Më thonë : « Tani dhe unë bëj këtë apo atë gjë
për të tjerët ». Kjo më prek shumë. Të rinjtë janë shumë të afrueshëm, shumë
të hapur karshi të tjerëve, poqe se dimë ti flasin për gjëra konkrete.

 

Ka një lloj dëshpërimi tek disa të rinj dhe numri i vetvrasjeve nuk është i
vogël në këtë moshë ashtu siç është dhe tek « të moshuarit ». Si e shjegoni
ju ?

Kjo më jep shumë dhimbje. Kjo më kujton abatin Pierre që i kishte thënë një
burri : « Eja më ndihmo njëherë dhe pastaj vritu. » Ky njeri u bë
bashkëpunëtori i tij më besnik. Më ka ndodhur dhe mua që të bëj të njejtën
gjë dhe t¹i heq idenë e vetvrasjes nga koka të tjerëve. Mjafton që t¹i bëjsh
njerzëve të kuptojnë që ata kanë vlerë. Ata e ndjejnë që kjo ndihmon, që kjo
shpëton të tjerët. 


Në njërin nga librat tuaj ju thoni se dita e vdekjes suaj do të jetë dita më
e bukur e jetës suaj. E mendoni vërtet ?

Po e besoj. Këtë ma ka mësuar themeluesi i bashkësisë sonë, Théodore
Ratisbonne.

 
A keni frikë nga vdekja ?
Jo. Ajo që më tremb është agonia. Lutem për t¹a pranuar ashtu si do të jetë.
Vdekja, është një portë që kërcet por që hapet.

 
Të plakesh, për ju që jeni kaq aktive, a është e rëndë ?

Duhet ta pranojsh realitetin ashtu siç është. Nuk mund të eci, e çfarë
pastaj ? Kam akoma kokën. Faleminderit Zotit. Kam akoma miq të mirë.
Faleminderit Zotit. Jeta ime është pasionuese. Çdo mëngjes, falenderoj Zotin
për ditën që vjen. Mundem akoma të ndihmoj, të lexoj, të dua. « Jalla »
(përpara në arabisht) për ditën e bukur !

 
Presidenti Chirac ju dha medaljen e Légion d¹Honneur dhe Nicolas Sarkozy ju
ngriti në rrangun e Grand Officier. Ai e kishte përzemër që t¹jua jepte vetë
këtë shenjë nderi. Jeni krenare ?

Kjo as më ftoh, as më ngroh. Kjo nuk do të ndryshoi as jetën time as vdekjen
time. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


______________________________________________________________
If you wish to unsubscribe, send a blank message to:
[email protected] , or visit Alb-Club's page at:
http://www.alb-net.com/mailman/listinfo/alb-club