Dr. Prof. Lazer Radi ,dhe libri i shkruar prej tij " Një verë me migjenin" ka

Dr. Prof. Lazer Radi ,dhe libri i shkruar prej tij " Një verë me  migjenin" 
ka anashkaluar nga kritika, me qëllim.

I dashur Jozef,

Në radhë të parë dua t'ju them se ju dua shumë, dhe ju  vlerësoj. 
Ju dua, ashtu siç kam dashur dhe vlerësuar mendjen e ndritur të  prindërve 
tuaj që do të mbeten në kujtesën time ashtu siç i njoha që fëmijë, të  
dashur, të urtë, të mençur, e deri në ditën e fundit të jetë së tyre të  
robëruar, por të vlerësuar nga e gjithë shoqëria dhe nga të gjitha familjet e  
nderuara që ishin pjesë e vuajtjeve, e kampeve, dhe e burgjeve. 
Në zemrën  time gjithmonë ka mbetur një vlerësim, një çmim i madh që ja u 
kam dhënë në ato  vite balte dhe skëterre. Ashtu do të mbeten në kujtesën 
time me shumë merita,  siç i njoha në kasollen e internimit të rrethuar me 
thupra, ku mbrëmjeve pas një  lodhje të tmerrshme mblidheshim te kjo kasolle me 
thupra dhe merrnim dituri,  mësime të gjuhës shqipe, të gjuhës italiane etj, 
etj. Në atë kasolle vite e vite  dëgjuam fshehtas festivalin e Sanremos, 
Kanconisimat, lexuam dhe diskutuam për  shumë libra, romane, dhe shumë autorë 
të huaj dhe të vendit.
Të gjitha  rreshtat, dhe opinionet që u lanë këto dy ditët e fundit, mbi 
librin e  Dr.Prof.Lazer Radi, për poetin e pavdekshëm Migjeni, "Një verë me 
Migjenin" i  shoqërova me lot dhimbjeje, dhe emocione të një kujtimi të pa 
harruar. Unë, këtë  libër e kam njohur shumë herët atëhere kur s'isha rritur 
akoma, atëhere kur  s'isha formuar akoma, atëhere kur e shikoja Dr.prof. Lazer 
Radi, në sy, në gojë,  dhe ia përpija fjalët nga goja. Ti Nini, duhet të 
ndjehesh krenar që je biri i  një dijetari, biri i një udhërrëfyesi që s'u 
thye para asgjëje, i një heroi që  s'u mposhtë kurrë nga furtunat dhe bëri 
epokë në zhvillimin dhe përparimin e  rinisë së internuar dhe të burgosur. Tani 
erdhi koha, por mjerisht vonë ! Por  erdhi një kohë ku flitet vërtet shqip 
dhe kuptueshëm, vërtet erdhi një kohë me  vlerësim, për të vlerësuarit e 
kombit, erdhi një kohë ku nuk tremben trimat dhe  trimëreshat për të thënë atë 
të vërtetë të mohuar, atë të vërtetë të bukur dhe  të çmuar.
Ky njeri me vlera ka ndihmuar pa rreshtur njerëzit në nevojë të  asaj kohe 
brenda kampeve dhe burgjeve. Njerzit që i kërcënonte rreziku dhe që  s'dinin 
të mbroheshin. Ai s'u kursye kurrë edhe pse ishte një rrezik i madh për  të 
dhe familjen e tij. Jo rrallë herë, ky njeri i nderuar, i bënte këto  
këshillime dhe në sytë e mi, dhe kjo më bënte ta doja këtë besim, ta vlerësoja,  
sepse të të lëshonte një besim të madh një njëri si ai, duhej të mburreshe, 
të  mendoje me të vërtetë se ishe dikushi, se kishe fituar besimin e një 
filozofi,  dhe unë, s'e theva kurrë besimin e profesorit tim. Hedh sytë nga ajo 
e kaluar e  trembur dhe psherëtij për shumë humbje, por e çmoj së tepërmi 
atë shoqëri që na  u gjend pranë për ngushëllim e dije në ato dekada 
mjeruese. Tani, ne nxënësit e  tij, mburremi tek shikojmë se si çdo ditë, çdo çast, 
figura e profesorit tonë të  nderuar po rritet, po merr pamjen e duhur, dhe 
po ngrihet në  piedestal.

Me shumë respekt, Bajame  hoxha-Çeliku

Bruxelles