Biseda fetare-81

*Biseda fetare-81*

*Hamdi Nuhiju*

*
*

*152*



“Gjithashtu kuptohet nga shikimi i reflektimit të dritës së diellit dhe nga
kjo që i ngjason imazhit të tij prej  çdo grimce të tejdukshme sipas
kapacitetit dhe ngjyrës së saj, dielli sikur është i pranishëm në çdo
grimcë dhe shikon kudo që hyn drita e tij. Për më tepër, gjithëpërfshirja e
diellit dhe depërtimi i tij rriten me madhësinë e ndriçimit të tij” (
Fjalët, Stamboll, 2008, Seid Nursi, f.242)

Jeta në errësirë ti verbëron ndjenjat dhe sytë. Ti më nuk sheh me dritën e
argumenteve dhe logjikës, por vepron dhe percepton në bazë të prekjes dhe
dukjes. Kujton se vetëm dukja dhe prekja janë të vlefshme dhe reale në këtë
botë, e gjithçka tjetër është e kot dhe e pavlefshme.

Jetën në errësirë e kanë jetuar shumë marksist dhe materialist modern. Ata,
ende nuk duan të dalin nga errësirat e mosbesimit në dritën e besimit. Me
këmbëngulje luftojnë për idetë e tyre se çdo gjë që simbolizon dritën,
jashtë errësirës së tyre që i thonë dritë, është e kot dhe e pavlefshme.
Sipas tyre, ne jemi në rrugën e humbur, ndërsa ata janë në rrugën e vulosur
dhe të vërtetë.

Kur ndodh transformimi i jetës nga errësira në dritë, rilind një ndjenjë e
re, një pamje e jashtëzakonshme në fytyrat e njerëzve. Paramendoni,
shkencëtarin më të madh të botës për hulumtimin e gjenezës së jetës,
shkencëtari rus Oparin, i cili pas 37 viteve kërkim të argumenteve dhe
shkaqeve për mos ekzistencën, për mos fillimin e kësaj bote nga Krijuesi,
pranon se kjo botë ka një Krijues.

Duhej që të kalonte një kohë e madhe në errësirë me hulumtimin e
argumenteve, shkaqeve, arsyeve, iluzioneve dhe pyetjeve të pakuptimta dhe
të panumërta, për të jetuar disa minuta dritë. Dhe drita e diellit është më
e bukura. Dielli merr pjesë në secilën rreze të tij. Madhështia e tij
fshihet, në fshehjen në natyrë me urdhrin e Allahut xh.sh në momentin e
fshehjes. Ai, pra dielli, nuk është i përhershëm e as zoti vet. Edhe ajo
është një krijesë që i bie në sexhde Allahut xh.sh., dhe kërkon Mëshirën e
Tij.

Mund të takojmë dy veta,njëri me besim të plotë në Allahun xh.sh., dhe
tjetri me kufër-fshehje të besimit të tij. Në fytyrat e tyre duken shenjat
e dëlirësisë dhe dritës. Po edhe tek fshehësi i të vërtetës, duke errësira
që e ka ngrysur dhe kapluar mendjen, zemrën, trupin, fytyrën dhe shpirtin e
tij. Raporti është i këtillë në dukjen e brendshme shpirtërore, ndërsa në
dukjen e jashtme, materiale, ky që fsheh të vërtetën dhe nuk e pranon,
është i rregulluar bukur. Shihen qartë shenjat e pasurisë dhe vrapimit pas
saj nga ky njeri. Ndërsa, ai me dritën e besimit, si me dritën e diellit,
shpesh herë nuk është i veshur me rroba të shtrenjta, por nuk ka aspak
dyshim se edhe ato rroba modeste janë të pastra dhe të rregulluara mirë.

Njeriu sa më i përpiktë që është në adhurimet ndaj Allahut, padyshim se
besimi i tij do të jetë më i gjithë përfshirës. Njëjtë sikur gjithë
përfshishmëria e diellit që rritet me anën e ndriçimit të dritës së tij.

Dijetari i madh bashkëkohor Muhamed Gazali, kur definon Njëshmërinë e
Allahut, apo Tevhidin-shkencën e besimit, thotë:” ‎ Në të vërtetë Teuhidi,
është shpirti i Islamit, është esenca e akides dhe boshti i adhurimeve të
shumëllojshme. Parimet e Teuhidit depërtojnë te të gjitha mësimet islame,
ashtu siç depërton uji nëpër bimët dhe ashtu siç ndërthuren nervat në
trupin e njeriut"