Ne shkronjetoren e Kur`anit

Në shkronjëtoren e Kur`anit
Hamdi Nuhiju

Kohët maten me masën e ndjenjave të shfrytëzuara dhe të harxhuara në të.
Kalojnë sikur të ishin të pakohshme, po nuk mund të rikthehen në vetvete.
Apoteozat e ndërthurura rindërtojnë botën e pushtuar nga djalli dhe sundimi
i padrejtë. Edhe pse, njerëzit e dinë fortë mirë se sundimi i padrejtë
është i lyer dhe i paragjykuar të lyhet me bojën e kuqe të djallit. Botë e
cila mbyllet në vegimet e pakuptueshme që kërkojnë nga njeriu kujdesin
maksimal. Sundimi, gjykimi, mund të bëhen punë djajsh, po qe se nga
vetvetja, përjashtojnë perceptimet e drejtësisë, amësisë, arsyes, e
argumenteve. Të gjitha këto gjëra mblidhen në një vend të habitshëm për
ekzistimin e ekzistencave.
Dhe shkronjëtorja e Kur`anit nisi punën e saj pa fund. A`thua a do të sosen
ato shkronja të cilat na ringjallin secilën herë që jemi të vdekur pa
shtrydhjen dhe shfrytëzimin e tyre? Apo, ndoshta, ne nuk mund të pimë ujë
nga burimet e pashtershme të këtij libri i cili shuan etjen e botëve,
yjeve, njerëzve, kafshëve, qiejve, tokave, etj? Njeriu kujton dhe
arsyetohet me sundimin e padrejtë, ndërsa përballet karshi dhe me
shkronjëtoren e Kur`anit. Aty, ti dhe unë, mësojmë se sundimi nuk është në
dorë të njeriut, por të Allahut. Edhe unë, edhe ti jemi pasuri në
shfrytëzim, e asesi pronar të pasurisë që duhet shfrytëzuar. Vetvetja mund
ti flas vetvetes, e asesi të rigjallërojë dëshirat e zvetënuara të epshit
djallëzor që kërkon të mos ngopet, edhe përskaj burimeve ngopëse dhe të
mjaftueshme që Allahu na dhuroi përmes shkronjëtores së Kur`anit.
Padituria me të cilën jemi të mbuluar dhe tymosur ditë e natë, nuk mund të
ketë zgjidhjen e vërtet të qetësimit të shpirtit. Porse, epshi gjen kahet e
duhura përmes paditurisë dhe avancimit të saj në përshtatje me rritjen e
numrit të popullsisë. Huqet e epshit shndërrohen në vese, dhe nga vesi,
njeriu i paditur shpejtë karakterizon një popull. Të gjithë janë vënë në
vijë të drejtë, të promovimit të ideve djallëzore dhe shkruesve djallëzor.
Dhe në këtë mënyrë, ata bëhen manikyri i cili mbulon fytyrën e vërtet të
ideve dhe modemeve të një populli. Zgjedhja e ambasadorëve të këtillë, të
fjalës së shkruar dëmton rëndë rrymën e vetëdijes së lartë. Ajo mbulohet
nga pluhurosja e këtillë, po nuk vdes asnjëherë. Mund të vrapojmë me
shpejtësinë e dritës për të kapur rrezet e besimit. Mund të dukemi se kemi
vdekur nga lodhja dhe vrapimi maratonik. Shpresa sillet vërdallë nesh, duke
na paralajmëruar për agimet e ringjalljes.
Shpesh herë ikim nga burimi i njohjes dhe i diturisë dhe fshihemi në
grackat e paditurisë, të lyera me manikyrin e djajve. Krahasimi, midis
diturisë, dijetarëve, dhe paditurisë, e injorancës, bukur përcillet në një
tregim të shkurtër midis Imam Malikut r.a. dhe nxënësit të tij Jahja bin
Jahja el Endelusi.
Imam Maliku kishte nxënës të cilëve u jepte mësim. Dikush thërriti:“ Ka
ardhur një elefant.” Të gjithë dolën jashtë për të parë elefantin. Vetëm
Jahja bin Jahja el Endelusi nuk doli.
Imam Maliku e pyeti:” Përse nuk dole edhe ti për ta parë këtë kafshë të
çuditshme? Ndërkohë që as në atdheun tënd nuk ka kafshë të tillë.” Ai u
përgjigj:” Unë kam ardhur nga atdheu im për të të parë ty, për të përfituar
nga dituria dhe nga rruga jote e drejtë, nuk kam ardhur për të parë
elefantin.”(burimi: Kalendari azilet, data 4 mars, 2012)
Shpesh herë, ne kërkojmë elefantin e çuditshëm në tregimet e pafundme
a-morale të shkruesve të ndryshëm. Marrim modele, që nuk duhet marr.
Vishemi, sikur vishen yjet e caktuar të publicistikës dhe letërsisë sonë.
Harrojmë, se në dhomën e fjetjes, qëndron i fjetur me vite të tëra, libri,
fjala e Allahut.